Sex gluren bij de buren gratis pje

sex gluren bij de buren gratis pje

Hij vreesde dat dit het einde van zijn macht zou betekenen en beval alle jongetjes onder de twee jaar in Bethlehem en omstreken te vermoorden. Hij hoopte zo ook Jezus, de nieuwe koning, uit de weg te ruimen, maar deze opzet is niet geslaagd. Dit is dus het gruwelijke vervolgverhaal na het lieflijke Kerstverhaal. En juist omdat het onnozel kinderdag is, mag het e ens iets anders zijn of niet? Fantaseren kan heerlijk zijn en het kan ook zonder een g laasje teveel op zo in de aard van: Misschien, als ik eventjes niet kijk, dan… … draaien de wijzers van de klok in tegengestelde richting en winnen we terug tijd.

Misschien beeld ik het me allemaal maar in Het is weer voorbij, we kunnen weer beginnen aftellen. Nog dagen of intussen maar 36 3 meer dan is het  opnieuw Kerstmis. Een mens steekt daar al bij al behoorlijk wat tijd in voor de voorbereidingen: Daarna kan je weer van voren af aan herbeginnen: Maar dat verdwijnt allemaal in het niets bij het allerbelangrijkste: Dat intussen alles weer zijn "gewone gang" gaat, mochten we gisteren ervaren. Ik stond juist op het punt om boodschappen te doen en langs de apotheek hier in de b uurt te gaan toen we een oproep kr e gen van de B.

N Buurt informatie netwerken om uit te kijken naar een auto wa arin vermoedelijk de overvallers zaten van onze plaatselij k e apo theek. Dat was even slikken want had ik geen telefoontj e g ekregen van een vr iendin dan was ik waarschijnlijk ook in de zaak geweest! Ik heb dan maar eens vr i endelijk gekni kt naar de politie agenten die de toegang naar de apotheek blokkeerden..

Het zal je maar overkomen! Maar ach, het is ijdele hoop zeker dat overvallen in niet meer zullen gebeuren? Ho ho ho, Vrolijk Kerstfeest! Als jullie een klein mannetje zien springen, zo'n echte knuffelbeer.. Met een witte baard en een rood pak aan.. En die loopt maar te gniffelen en te lachen.. En hij vliegt rond in een arrenslee, getrokken door 8 kleine rendieren. Dan is er maar één conclusie   Jullie zijn wel echt teut! Onlangs werd onze zoon 40 en vandaag wordt onze dochter 38!

Dat lokte  bij mij de reactie uit.. Laat me eens denken, wat kan ik goed? Ik hoop dat ik een goede mama ben. Koken lukt ook wel , ik slaag er toch in om voor ons bendeke  goede maaltijden te verzinnen Ik kan goed organiseren als ik er moeite voor doe en multitasken lukt ook wel zoals tv kijken en e-mai l s lezen, strijken en voetbal zien op TV Ben ik tevreden over mezelf?

Maar of dat dan altijd met dingen te maken heeft die ik zelf kan veranderen? Dus heeft het geen zin om daarbij stil te staan. Het zou maar erg zijn, h é moest dat niet zo zijn. Echt in iets uitblinken doe ik niet, ik ben geen virtuoos, geen rekenwonder en met het ouder worden, wordt mijn grijze massa er niet beter op!.

Ik heb veel goede ideeën in mijn hoofd maar uitwerken is niet altijd mijn afdeling. Onrechtstreeks maken zij mij fier op mijzelf. Ik krijg ook vaak complimenten van mijn kinderen zelf.

Dat ik er nog goed uitzie en ze altijd op mij kunnen rekenen, dat ik zo lekker kan koken  dat ik de allerliefste oma van de hele wereld ben. Nu weet u in passant ook dat ik enkel kinderen en kleinkinderen heb om mijn ego te strelen. Wie gaat het anders doen? Bon, genoeg "gestoefd" voor vandaag. Ik denk dat dit wel zal volstaan!

Waarom ik het dan deed? Ik wilde me vandaag gewoon niet te oud voelen bij die 38 j van dochter lief!! Vanavond zullen we dat uitgebreid vieren! Het begint te korten Daar staat hij weer, onze kerstboom met alles erop en eraan.

Tierlantijntjes, lichtjes, ballen en sterren,  gewoon alles inbegrepen. Niet dat ik zo fanatiek kerstgezind ben maar de sfeer rond die periode spreekt me wel aan en - 't moet gezegd - als ik er dan toch aan meedoe, wil ik het ook goed doen. En dat is het nu net, op een kerstboom hoort een "piek", de kroon op het werk, de illusie dat de ster van Bethlehem boven de huiskamer hangt, de kers op de taart, zeg maar. En die ster liet ik door het " haasten" vallen En dan dwalen mijn gedachten alweer af naar mijn kindertijd en de tijd toen onze kinderen nog klein waren, toen de kerstboom nog geen reden tot stress was, toen het niet gaf dat hij er lelijk uitzag, als hij maar schitterde.

De ballen waren toen niet aangepast aan "het interieur" en ook niet aan de kersttafel die straks weer voor stress zal zorgen en hij was ook niet aangepast aan de laatste modetrends wat betreft kerstversiering. Neen, hij was een allegaartje van kleuren en dan denk ik ook aan die "watte" die op het kerststalletje dienst moest doen als sneeuw en die in de fik vloog door een verdwaald vonkje van een vuurstokje.

Er ligt nu weer "watte" op de kerststal, niet dezelfde stal als toen ik klein was. Neen éé n uit Afrika, handgesneden, met een Kindje Jezus , Jozef en Maria - allen met een Afrikaanse look-  die elk langs één kant van de kribbe staan en met ook nog de os en de ezel om het kleintje warm te houden en buiten het stalletje langs de ene kant de herders met hun schapen, langs de andere kant de drie koningen met hun wierook en mirre. In mijn zoektocht naar een piek, viel het me ineens op dat kerststalletjes ook niet meer echt "in" zijn.

Geen Jozefkes en Maria's meer met Kerstmis. Hoe zou dat komen? Niet dat ik zo'n aanhanger ben van dat nostalgisch verhaal, maar het schiep sfeer. Is het nu niet allemaal veel te veel commercie geworden? Samen aan tafel zitten met onze kinderen en kleinkinderen, ongelofelijk fier zijn op hen, beseffen wat een mooi gezin we hebben, voor elk een cadeautje hebben, de gordijnen sluiten, een paar kaarsjes doen branden en mij er niets van aantrekken dat de kerstboom er dit jaar eigenlijk een beetje scheef bij staat, dat zijn mijn plannen voor 24 december, met of zonder piek in die haast echt lijkende Kerstboom!

Alvast op voorhand een fij ne en pretti ge Kerst aan iedere bezoeker die hier misschien niet meer geraakt voor de grote dag!

Een heel mooie gedachte Daarom voor al diegenen die in eenzaamheid of ziekte de komende dagen moeten doorbrengen To be or not to be.. Geïnspireerd door Shakespeare en hopend dat we er na vandaag ook nog zijn!

Wijsheden met een knipoogje. On s z orgenkind je blijft maar z iek en de juiste diagnose is nog niet gesteld. Oma heeft dus de handen vol zodat van blogbezoekjes niet veel in huis komt en ik 's avonds bekaf ben.

M aar ik haal mijn " schade" wel in als ik de 21ste overleef! Maar voor het geval het morgen fout loopt, snel nog even wat tips Houd je ogen op de sterren gericht en je voeten stevig op de grond. Ik beperk mij tot blunders. Gewone wijsheden voor the day before!! Eckhart Tolle Tot morgen bij leven en welzijn? Een verwittigd man is er twee waard! Met een kleindochtertje dat hier al 3 dagen uitziekt even snel de  druivelaar lenen. Een koppel vierde zijn 40ste huwelijksverjaardag.

Een journalist wou weten hoe het kwam dat ze nog steeds zo'n vredevolle liefde uitstraalden en zo gelukkig leken. We waren nog niet zo ver gevorderd toen mijn vrouw haar ezel struikelden waarop ze heel rustig zei: Ze trok de ezel recht en we vervolgden onze weg. Iets verder struikelde de ezel opnieuw. Even kalm als daarvoor zei mijn vrouw: We waren nog geen halve mijl opgeschoten toen de ezel voor de derde keer struikelde.

Toen trok mijn vrouw; nog steeds even kalm, een revolver uit haar rugzak en schoot de ezel dood waarop ik mij kwaad maakte en haar toeschreeuwde wat ik dacht van de manier waarop ze het dier behandelde! Ze keek me recht in de ogen en antwoordde op kalme toon: Sinds die dag hebben we nooit meer ruzie gemaakt. Moraal van het verhaal Naar het einde van het jaar toe zet een mens de dingen soms eens naast elkaar en kan dan tot rare vaststellin gen komen.. De geur van sinaasappels vs de geur van vanille.

Etensgeluiden vs iemand die met smaak kan genieten van de maaltijd Aan tafel blijven zitten als het bord leeg is vs gezellig napraten na het eten.

Te laat komen vs netjes op tijd ergens geraken. Het getik van een uurwerk vs het uurwerk altijd willen dragen. Iemand die zit te wiebelen met zijn benen vs dansen Te luide muziek in de woonkamer vs de radio die constant aanstaat. Teveel kleuren door elkaar vs een wit interieur met talrijke kleuraccenten. Deuren die dichtgegooid worden vs schuifdeuren. Slurpen vs rietjes in een drankje. Te rijp fruit vs aardbeien die erg rijp zijn.

Mensen die door elkaar praten vs een bende vrienden bij elkaar. Kleedhokjes in het zwembad vs baantjes trekken. Mensen die roepen vs gillen van plezier. Fluiten en neuriën vs mensen die meezingen met een liedje. Ken jij er ook een paar bedenken? Kerstmarkt koud en veel volk,  veel te veel volk, bijna géén parking te vinden  en volk S chuifelen door een echte mensenzee met koude tenen warm appelsap met kaneel.

K raampjes, kraampjes, kraampjes met allerlei prulletjes  van houten beeldjes tot wollen sokken. D e keuze kopen of niet? E chte nougat van Mmmmontélimar  de geur van warme wijn  en van smoutebollen. Ballonnen, mensen in alle kleuren  en in alle talen en in alle formaten. L ichtjes, héél veel lichtjes. P akjes, kerstgeschenkjes  en volk, volk,  veel te veel volk op de kerstmarkt in Valkenburg.

Jullie hebben het zeker gehoord of gelezen.. Een doodgewone schooldag tot plots de nachtmerrie begon! Je kan het als het zoveelste bericht klasseren of meevoelen met een dorp dat er de dag na de feiten nog steeds verdwaasd en ontredderd bijligt.

In een periode van het jaar waar alles draait rond " peins en vrede" spatten alle dromen van zovelen door de waanzin van die éne enkeling uiteen. Gruwel , ongeloof, angst geen woorden kunnen vertellen wat daar in dat dorp moet leven. Wat bezielt een jonge gast van 20 om zomaar - zonder scrupules - een school binnen te stappen nadat hij zijn moeder reeds had doodgeschoten om dan in één salvo 20 kinderen tussen 5 à 10 j en 7 volwassenen dood te schieten?

Juist omda t de meerderheid van de slachtoffers kinderen zijn, raakt het ons zo. Die schietpartijen zijn stilaan " zo gewoon" geworden dat we bijna een perfect scenario hebben om de volgende dagen samen te vatten. Eerst gaat men op zoek naar een antwoord op de vraag waarom dit kon gebeuren. Mogelijk krijgt die vraag nooit een antwoord en dan gaat men speculeren over wie, wat en hoe en men zal mogelijke motieven vinden maar op de vraag waarom iemand op een vrijdagmorgen een lagere school binnenstapt en in het wilde weg begint te schieten, dat kan je proberen uit te leggen, maar nooit begrijpen.

Velen stellen zic h dan ook terecht de vraag: Na eerdere zinloze massamoorden is dit toch wel een dieptepunt. Het debat over voor - of tegen wapenbezit zal wel weer hoog oplaaien maar zoals zo vaak overschreeuwd worden door de groep voorstanders van wapenbezit die gesteund door de grondwet die het recht op wapenbezit vastlegde, zich sterk voelen. Intussen zal men weer vergeten dat mensen dood schieten een stuk gemakkelijker is als er wapens in handbereik zijn!

Wie denkt dat het bezit van wapens de beste manier is om de onveiligheid te bestrijden, kan niet naast die gebeurtenis kijken.. Maar, na een tijdje zal het wel weer stil worden rond dit debat tot de hele cyclus bij een volgende schietpartij weer kan herbeginnen! Het wordt dringend tijd dat onze wereldleiders die nu allemaal geschokt reageren, snel maatregelen treffen om in de toekomst dergelijke  moordpartijen proberen te voorkomen! De vraag is alleen maar of daar voldoende draagvlak en politieke moed voor is?

Kaarslicht en verre herinneringen. Nu ik toch bezig ben met herinneringen op te halen De decembermaand is de maand bij uitstek om overal kaarsjes aan te steken en zo een romantische sfeer te creëren. Bij al dat kaarslicht gaan mijn gedachten wel eens terug naar mijn tienerjaren en die weekend s bij het lic ht van een Ik zat nog op kostschool en was enkel om de maand met het weekend thuis. M ijn ouders vonden dat ik op een redelijke tijd naar bed moest en u iteraard vond ik die tijd niet redelijk, maar dat terzijde.

Omdat mijn zus 6 jaar ouder is, h a d ik op die avonden vaak " vrij spel" en dan zette ik soms zachtjes haar transistor radiootje aan. Vanuit mijn warm bed lag ik dan met dat radioo t je, met een grote ronde schijf waarop je de zender kon kiezen weg te dromen. Ik schoof mijn kussen naar het speakertje toe en schreef bij het licht van het toestelletje in mijn dagboek w ant als tiener, met hartverscheurende belevenissen, hield je uiteraard een dagboek bij. Ondertussen luisterde ik naar Radio Veronica, de echte muziekzender die vanaf het schip op de Noordzee muziek uitstuurde en door de politiek en media: T iens, we ha d den het gisteren op de blogbijeenkomst nog over d i e zender!!

Er was een programma ik ben de naa m vergeten dat laat begon maar de moeite waard was. Met zwoele stem werden gedichten van luisteraars voorgelezen die deze in hun diepste "liefdes"- wanhoop hadden toegestuurd.

Soms eindigde zo'n gedicht met een gebroken stem, waarna uiteraard de tranen bijna op mijn kussen dropen. Och wat een leed, och wat zielig, het was meer dan een tienerhart kon verdragen en zeker een tienerhart dat onder een streng kostschool regime gevangen zat. Natuurlijk hadden wij ook "papieren" liefdes of v an die film s terren waar je over droomde en die nog noooooooit van jou gehoord hadden. D i e gedichten pasten feilloos bij die gevoelens.

Na die tienertijd verdween het programma uit mijn belangstelling en als ik het nog eens een keertje hoorde, dan gingen mijn haren overeind staan van narigheid. Bah, wat een blikkentrommel lyriek maar toen als tiener raakte het mij wel. Ach ja, die tienerjaren, tegenwoordig steevast de pubertijd genoemd, maar ik vind tienerjaren leuker klinken.

De zwijmelende tijd, die zo kort duurt, waar je - als ze goed waren- je leven lang met een glimlach naar terugkijkt met of zonder kaarslicht.

Waren de winters vroeger strenger? Het was ons ma die altijd als eerste beneden kwam en voor warmte zorgde! Dat was elke wintermorgen een hele job. Eerst de as uit de kachelpot schudden en een overvolle asbak buiten dragen. Wij hadden geen badkamer - toch niet toen ik nog kind was - en moesten ons beneden in de keuken wassen. Het zijn niet alleen de warmwaterkruiken of in handdoeken gewikkelde strijkijzers in bed of de prachtige ijsbloemen op de ramen die me doen terugdenken aan toen, ik denk ook nog aan de schapenvellen die bij de ergste koude op het bed lagen.

We stonden er niet bij stil maar dat was een echte luxe en logisch dat ons ma er zuinig mee omsprong! In de school stonden onze natte schoenen rond de roodgebrande potkachels.

Het was pas enkele jaren later dat we daar voor het eerst de radiator ontdekten lang voor die thuis geïnstalleerd werd. Op school was in de winter de "melkbedeling" een ramp: Om die te ontdooien , werden ze op die radiators in de klas gezet. Als het dan speeltijd was in de voormiddag, was de melk heel dikwijls nog niet helemaal ontdooid. Gekoeld was die dus wel, maar lekker? Ma breidde voor ons ook een "lange broek". Die moest dan gedragen worden onder een rokje of een jurkje, het was voor een meisje schandalig die zo te dragen.

Wat een rijk verleden …als ik denk aan die warmte binnen 's avonds toen het buiten vroor dat het kraakte, samen met de voeten op de Leuvense stoof ons ma kousen aan het stoppen en wij choco melk drinkend en met een boek op de schoot of luisterend naar één of ander radioprogramma of bij de muziek van bijna kapotgespeelde LPs Of ik nu terug wil naar die tijd van toen?

Neen, ik neem die wel mee als een nostalgische herinnering. Geef me maar het gemak en comfort van vandaag voor dat thuisgevoel zal ik wel proberen te zorgen! Als de vorst zich aanmeldt December brengt ook dit jaar de vriesman mee alleen wordt die nu meer buiten gesloten dan vroeger. T oen was het zo dat hij op een wintermorgen op het raam van mijn slaapkamer een mooi winterlandschap tekende.

In samenwerking met de condensatie had hij schone witte sterren en strepen op het raam gezet. Toen ik uit mijn bed sprong liet hij mij voelen dat het menens was want mijn voeten stonden dan te trappelen op de koude ondergrond. Dat was altijd even aanpassen na de heerlijke warmte van mijn bed.

Het duurde altijd even voor ik naar buiten staarde om de schoonheid van het vrieslandschap te bewonderen. Ja, het heeft iets speciaals als plots alles wit geverfd is. Tussen de graspluimen zie ik een vergeten spinnenweb volledig wit. Daar waar de spin haar verblijfplaats zoveel mogelijk verborgen hield, zijn de fijne draadjes  aangedikt met witte parels. Prachtig hoe de architectuur van zo een klein beestje zo in de schijnwerpers komt te staan van een rood opkomende winterse zon. Wanneer ik dan even diep uitadem, zie ik mijn adem als een warme wolk mijn mond verlaten.

Vroeger, v oor ik naar school vertrok, kon ik genieten  van alles wat de vriesman getekend had in de nacht. De velden waren volledig wit gekleurd en af en toe zag ik een paar bruine klompen aarde steken waar het oneffen lag. Een zwarte merel liep er soms te paraderen met zijn schone donkere frak aan alsof hij de laatste nieuwe wintermode kwam tonen. Toen ik te dicht in zijn buurt kwam, steeg hij dan met enkele vleugelslagen op en liet zich zweven tot aan het volgende veld. In de schijn van de winterse zonnestralen was hij een prachtig contrast.

Druppels lagen als parels op de bladeren en ondiepe plassen waren omgetoverd tot spiegels. Zoals in de tijd toen ik nog een speels kind was, zo zet ik ook nu mijn voet op het zwakke ijs van een plas om te zien hoe hard het gevroren heeft.

Blijkbaar niet veel in verhouding met al dat wit want mijn voet schiet door het pelletje ijs. Daar ligt de ijsspiegel nu gebroken zoals ik die ook brak in mijn kinderjaren. Sommige waren niet te breken als het hard gevroren had! Soms stonden we er met vrienden op te springen of gooiden we er stenen op. Niet dat we de natuurspiegels wilden breken, maar het hoorde nu eenmaal bij het opgroeien van al dat jong geweld in de winterperiode  Het is eigenaardig hoe de eerste vrieskoude mij al die details voor ogen brengt.

Misschien omdat alles plots een andere aanblik krijgt en de mens de overstap moet maken van seizoen naar seizoen. De schouwen spuwen hier en daar weer hun rook naar buiten en witte of grijze slierten tekenen zich grillig tegen een blauwe hemel. Je kunt zelfs ruiken waar er hout  gebrand wordt en dat heeft zo zijn charmes. Vandaag kijkt onze jeugd vaak niet meer op bij de pracht van  winterlandschappen omdat  hun duimen zich opwarmen op de toetsen van het computerklavier of de afstandsbediening.

Maar  ik…ik breng nog steeds mijn handen voor mijn mond om ze warm te blazen. Ik stamp met mijn voeten op de grond en ik sla mijn armen als vleugels om mijn lijf alsof ik zelf boven het winterlandschap zou willen vliegen. Boven mij tekent ondertussen een vliegtuig geruisloos witte strepen die na enige tijd vervagen. Waarschijnlijk is het op weg naar warmere oorden ver van de wit gevroren landschappen van ons Kempisch dorp.

Ik kan het niet nalaten om te wandelen en terug thuis stap ik nog even op het witte gazon waar het kille gras onder mijn zolen kraakt en waar elke afdruk een verhaal is. Achter mij liggen mijn donkergroene afdrukken en zoals in mijn kinderjaren verander ik soms van richting om een gazontekening te maken en waan ik mij een artiest.

Straks ontdooit het landschap en zal ook mijn schilderij verdwenen zijn. De duisternis valt in, het belooft weer een koude nacht te worden. Binnen zorgt de kerstversiering voor een gezellige warmte en buiten heeft mijn lieve slaapgenoot - op vraag van de buren - ook voor dat tikje sfeer gezorgd. Sommigen laten zelfs de rolluiken langer opgetrokken om mee te genieten..

Ik hoop dat de niet West Vlamingen ook " ontspannen"!! De Paus komt op bezoek naar België. Wanneer hij van het vliegtuig stapt, staan  koning Albert en koningin Paola klaar om hem te verwelkomen.

De Paus geeft de koning een handdruk en aan de koningin ook en knijpt in haar rechter borst. Allebei geven ze geen reactie. Weer staan ze aan de luchthaven en wensen ze de Paus een goeie terugreis. Albert krijgt een hand, Paola krijgt een hand en nu knijpt de Paus in haar rechter borst. Albert kan er niet meer tegen en vraagt aan de Pa u s waarom hij dat doet?

Klinkt het volgende bekend? Zodra de wekker afloopt, wipt ze uit bed en start ze de dag met een douche en een kort ontbijt terwijl ze voor de lunchpakketten van de kinderen zorgt.

Enkele dagen per week rijdt ze dan naar haar werk nadat ze de kinderen op school afgezet heeft. De dagen dat ze niet moet werken, vliegt ze thuis in de was, de strijk en de schoonmaak. Soms werkt ze daarvoor door tot in de late uurtjes, maar dat deert haar niet. Tussendoor doet ze haar boodschappen, bezoekt en ontvangt ze vrienden en richt ze haar huis knus in.

Dagelijks begeleidt ze de kinderen met hun huiswerk terwijl ze in haar kookpotten roert en een heerlijke maaltijd ineen flanst. Soms is het een beetje puzzelen, maar toch slaagt ze erin dagelijks om met het hele gezin of toch op zijn minst de kinderen samen te eten.

Ze fungeert regelmatig als taxi om haar  kroost naar feestjes, kine, tekenschool , zwemmen, ten nis, dansles, logopedie, de jeugdbeweging,… te brengen. In het weekend vertoeft ze graag samen met haar gezin thuis of op uitstap..

Daarenboven is ze ook nog eens verpleegster, schilder die de kamer van de kids een nieuw tintje geeft, echtgenote, is ze er als één van haar dierbaren een luisterend oor nodig heeft..

Haar programma zit behoorlijk vol. D a n heb ik het over de dochter en de schoondochter. De traditie wordt in stand gehouden! Hey, did you happen to see the most beautiful Ik hoorde daar juist de variant op de radio en ik had de titel voor mijn logje gevonden!!

Er zit misschien wel wat sleet op dat wagentje na 67 j maar toch was het niet binnen te houden! Als ik denk aan diegenen die dit jaar gegaan zijn - jonger dan ikzelf - dan moet ik naar buiten om te genieten van zoveel pracht en van die unieke wereld waar we maar zo kort in leven…Ik wil voelen dat ik leef en dat met volle teugen inademen.

Dat is een deel van de " oogst van vandaag" overgoten met een vleugje poëzie! Ik zou we l schilder willen zijn om dit gebrek aan kleur op linnen te bewaren. De bomen houden zich behoedzaam stil. Niet het minste takgetril. Een ruisend beekje, zeer rustiek, lieflijk en poëtisch.. Waar men gaat langs Vlaamse wegen  komt met sneeuwruimers tegen In de stille Kempen W itte pracht in poeder vacht betovering na éé n winternacht!

Met een beetje fantasie J e z iet toch ook die door de sneeuw gemaakte sneeuwman? Wat futuristisch misschien maar who cares?

Wat schud ik vandaag uit mijn mouw? Bij gebrek aan iets anders en omdat ik niets in mijn schoentje vond, zoek ik mijn troost bij verspreekwoorden tussen pot en pint: Al het goede komt uit de tap. Alcohol in de wonden strooien. Alle wegen leiden naar de kroeg. Alleen voor bier komt de aap uit m'n mouw. Als het bier is in de man, bestellen we nog een kan.

Als je hoort hoe het klokje thuis tikt, zit je niet in het café. Als ma van huis is, komt het bier op tafel. Als twee zuiplappen vechten om een pint, gaat de derde ermee heen. Beter 1 biertje in je hand, dan tien op de grond. Bier goed, al goed. Bier om bier, malt om malt. Bier verzoet de arbeid. Dat is geen zuivere pils. De beste zuiplappen zitten thuis.

De glazen horen klinken, maar niet weten waar de tap is. De kater in de put vinden. De kogel is door de kroeg. De kroegbaas heeft voor elk wat pils. De pils aan Maarten geven.

De pils uit de tap kijken. Doe mij nog maar zo'n blonde jongen. Een biertje maakt nog geen dronkenschap. Een ezel drinkt niet twee keer van dezelfde malt. Een goed caf é om de hoek, is beter dan een verre brouwerij. Een pilsje in de kraag vatten. Eens gedronken blijft gedronken. Eigen tap, is goud waard. Er zit een addertje onder mijn glas.

Geen bier zonder schuim. Goede wijn is nog geen bier. Het bier bij de buren is altijd koeler. Koning Winter of is het de prins? Zo was het hier op maandagmorgen Als dat maar geen stokken in de wielen steekt!! Koning Winter heeft zichzelf weer eens onuitgenodigd aangekondigd.

Ik vraag me af waarom alleen dat seizoen een titel krijgt e n waarom dan nog een adellijke titel? Woont het misschien in een kasteel? Is er een bepaald protocol om er mee om te gaan, o f heeft het te maken met de kracht van de vrieskou, wind, regen en sneeuw? Stilaan moeten we toch alweer weerstand bieden als we de deur naar buiten openduwen. Muts, sjaal en handschoenen liggen weer klaar in de buurt van de wollen laarzen en dito mantels.

Zo lijkt het althans. Het is weer aanpassen aan het weer, a an het grijs en aan het wit, a an rode neuzen en de condens van de eigen adem, a an loopneuzen,hoestbuien en verkleumde tenen. Buiten en binnen kunnen niet meer verschillend zijn dan tijdens de laatste en eerste maanden van een jaar. Binnenskamers gebeurt altijd iets magisch op het moment dat we de buitenwereld wegsteken.

D e aanmaakhoutjes liggen bij de lucifers en het terras ligt overstelpt met houtblokken. Ik ga voor onze houtkachel op mijn hurken zitten en doe de nodige hocus pocus om het binnen de kortste keren te doen branden. Ik blijf het geweldig vinden om het perfecte torentje van houtjes en blok te maken en enkele ogenblikken later de eerste warmtestralen al te voelen.

Ik vind het nog geweldiger om dan in de zetel ernaast te zitten. Snoeiheet wordt het daar, maar je krijgt er mij met geen stokken uit, b ehalve met houten stokken, waarmee ik het vuur gaande moet houden.

Om het helemaal af te maken, staat in de keuken een brood te bakken waarvan de geur zich vermengt met die van het hout. Ik steek kaarsjes aan op de salontafel, ik doe mijn warme pyjama aan, schuifel rond in mijn pantoffels. De winter is terug gearriveerd.

Het enige seizoen dat een titel kreeg. Misschien omdat alleen de winter in staat is om van een eenvoudig lichtje een huizenhoge vlam van gezelligheid te maken.

Zolang de winter maar niet al te ongenadig is of al te lang duurt z odat de koning tijdig het land kan verlaten om plaats te maken voor het elfje van de lente, kunnen we er ons mee verzoenen, toch?

P e sten, we werden er de laatste tijd op een dramatische manier mee geconfronteerd. Soms zijn die pestkoppen bekend soms handelen ze vanuit de anonimit eit! De media geeft hen daartoe de perfect e kans om zich voor te doen zoals men maar wil zonder noodzakelijk zichzelf bloot te  geven. Zijn mensen wel altijd wie we denken dat ze zijn?

Het is iets waar ik al vaker over nadacht: Ik denk dat het een tweestrijd is. Mensen zullen online onder hun eigen naam nooit alles zeggen wat ze zouden willen zeggen, omdat men niet weet wie dat wel en niet onder ogen zal krijgen.

Anderzijds vertelt men ook in het echte leven vaak niet alles wat er in het hoofd speelt. Op zich zou je het zo kunnen zien dat mensen op het internet toch meer durven omdat ze het niet tegen één levensechte persoon moeten zeggen. Dan heb je echter nog het chatmedium, wat je daar typt kan je meestal ook niet terughalen.

Maar daar kan je vaak nog wegkomen met het excuus dat het niet zo grof bedoeld was of iets dergelijks. In de realiteit is dit een stuk moeilijker want je ziet aan de gedragingen van iemand wel of het al dan niet gemeend is.

Wat dan met al die mensen die in de anonimiteit duiken? Je vindt het overal terug: Voor het opstrijken van het bijhorende krediet wordt het niet gedaan, want onbekend is onbemind. Die worden achteraf toch weggelachen onder het mom van " het zal wel één of andere infantiele zot zijn die niets beters te doen had! En toch blijft men die onbekendheid opzoeken, al heb ik eerder zoiets van " als ik het niet ook onder mijn eigen naam zou kunnen, dan liever niet ".

Anonimiteit is zelden eeuwigdurend en wanneer het uitkomt zit je daar dan wel met al die mensen met blauwe schenen of pijn lijke tenen.. Is de winter nu echt begonnen? Optimist t om Het was het weekend van de goedheilige man. De magie is ze al een jaar kwijt geraakt ons oudste kleindochtertje, toch blijft de aantrekking.

Drie dagen na elkaar was er een feestje ter ere van hem met als hoogtepunt zondag toen hij zijn geschenken in huis gelegd had! Die man is dan ook al zo oud dat zijn leeftijd niet meer in één dag kan  gevierd worden. We zaten op za terdag dan ook massaal samen in de turnzaal van de school. Stoelen in militaire orde naast elkaar, waarbij je jezelf in het gelid moest plooien om te kunnen plaatsnemen. De weeë geur van turnpantoffels en zweet was nog vaag waarneembaar, de klimrekken als stille getuigen en voor sommigen misschien marteltuigen tegen de muur.

Ouders, grootouders en andere gewillige slachtoffers lieten de eerste rijen open en  wachtten, wachtten op ongeduldige, gillende, enthousiaste kinderen en op de gekende man met de lange witte baard. Fototoestellen werden in de aanslag gehouden, de gangen naast de stoelen werden gebarricadeerd door overenthousiaste mensen die niets wil d en missen.

Dan ging het licht letterlijk uit, knal de een kinderliedje uit de boxen, honderden kinderen hielden hun adem in. Hij nam plaats op een speciale stoel en klas na klas toonde een dansje.

Zij zit in het derde leerjaar waardoor we la nger moesten wachten. De kindjes in het publiek wipten op en neer als zat er een springveer in hun beentjes. Ouders en grootouders gl o mmen van trots.

Iederéén veerde wel eens een keertje recht, naargelang het voorgestelde klasje. Kinderliedjes vloeiden naadloos aan elkaar en bleven in het oor hangen.

Eindelijk mochten zij en haar klasgenootjes hun ding doen. De eerste tonen van het liedje vul d en de turnzaal, geen kinderliedje maar een  opzwepend Latijns-Amerikaanse nummer! Mijn wenkbrauwen vlogen half de hoogte in. Dansen ze hier op voor die goede, ouwe man? Zal hij dat wel te boven komen? Ze danste onze schat, zoals ze altijd danst, vol overtuiging en overgave. Ik keek even op van haar heupbewegingen. Waar had ze dat geleerd?

Ik wist niet goed of ik trots moest zijn dat ze zo goed kan dansen of dat ik me zorgen moest maken dat ze —  acht jaar oud — danst als een volbloed Zuid Amerikaanse maar met een kinderlijke elegantie Dan ging het licht terug aan. De ouders, grootouders en andere sympathisanten kregen een tasje koffie aangeboden, allicht om een paar zaken door te spoelen.

Het was het laatste jaar dat ze er bij hoorde bij dat feest voor die goedheilige man. Gelukkig maar, want ik lig ongetwijfeld volgend jaar nog steeds als een vis op het droge naar adem te happen als ik aan haar bewegingen denk. Een man stelt op de markt, vragen voor een enquête: Waarmee ik niets bedoel! Drie mannen waren aan het wandelen toen ze plots een wilde rivier op hun pad tegenkwamen. Ze moesten aan de overkant zien te raken maar ze hadden geen idee hoe ze dat zouden doen.

Terstond gaf God hem grote armen en sterke benen en hij slaagde erin om in 2 uur tijd de rivier over te steken, maar hij ging ook een paar keer bijna kopje-onder. Toen hij dat zag, bad de tweede man ook tot God: Terstond gad God hem een roeiboot en zo slaagde hij erin om de rivier over te steken in één uur tijd. Een paar keer nochtans was hij bijna kopje-onder gegaan.

Toen de derde man zag hoe het de andere twee verging, bad hij ook tot God: Over meningen of geen mening. Gisteren nog eens een goeie gedachtenwisseling gehad me t een goeie bekende en dat bracht mij bij dit logje. Onze mening, de mening van onze ouders, onze kinderen, vrienden, kennissen, … al die meningen hebben een invloed op onze ontwikkeling en maken ons tot wie we zijn.

Alles wat men ziet, hoort, voelt en ruikt wordt door elkeen van ons op een andere manier geïnterpreteerd en in onze grijze massa opgeslagen. Op zich is dat niet zo erg. Wel belangrijk is op wat men zijn menig baseert en vooral hoe men zijn mening uit.

Ik ben daar meestal ik geef toe, niet altijd redelijk voorzichtig mee, omdat ik van mening ben ah — hier komt mijn eerste mening dat men over voldoende argumenten moet beschikken al kan het soms gebeuren dat je verschillende meningen hebt over één en hetzelfde thema, naargelang de context of de situatie. Klinkt dit nu niet een beetje schizofreen? Er is een verschil tussen een mening hebben en jouw visie opdringen. Neem nu Godsdienst, bijvoorbeeld. Het kan heel goed zijn dat jij in God iemand ziet die aan jouw kant staat die naar jouw mening het beste van alles is en wat d at K monster betreft dat hij daar een plan mee heeft Het is oké als jij denkt dat dokters overbodig zijn omdat  God die grote K wel zal genezen als hij vindt dat het moet.

Maar het is even oké dat ik eerder geloof in dokters en medicijnen. Het is oké als je denkt dat God je de weg wijst. Maar het is ook oké dat ik iets meer vertrouwen heb in onze TomTom om me de weg te wijzen. Zeg niet tegen me dat ik nu een plaatsje in de hel aan het reserveren ben, waar de duivel me dagelijks zal doen schrikken.

Ik ga ook niet zeggen dat jij een plaatsje in het gekkenhuis aan het reserveren bent. Jij gelooft in God en het ware pad en het licht en dat is mooi. Ik geloof in het leven, de wetenschap en het lot en dat is minstens even eerlijk, of niet? Je mag drie maal raden waarover die gedachtenwisseling gisteren ging!!! De auto's rijden met een slakkengangetje voort door de dichte mist een automobilist neemt het zekere voor het onzekere en rijdt heel voorzichtig achter zijn voorganger aan.

Vaag ziet hij de achterlichten nog net opgloeien in de dichte mist. Plotseling trapt de bestuurder van de voorste auto op zijn rem de bestuurder van de tweede auto maakt een noodstop, hij springt uit zijn auto en vraagt aan de andere: Zie ginds komt de stoomboot Wij kunnen er grappen over maken maar voor de" gelovige" kinderen is hij nog steeds magie niettegenstaande Onze wereld is al oud, maar hoe alles de laatste jaren veranderd is Neem nu de Sint.

De brave man is vorige week weer toegekomen per stoomboot uit Spanje. Maar in de supermarkten was hij er al een tijdje. Hoe moet dat toch met onze jongsten met al die S inten? Niet echt verstandig en zo zal het geheim van de Sint niet lang overeind blijven want tegenwoordig heeft elk kind op zijn minst een te hoge IQ of ADHD.

In het eerste geval zien ze op maandag in de krant dat de Sint de zaterdag aankwam in Antwerpen én ergens in Nederland, telkens op hetzelfde uur. In het tweede geval is het nog duidelijker: Geef toe, niet abnormaal dat daar vragen over gesteld worden.

Met het kruis op de mijter kon indertijd veel verklaard worden: Op zaterdag wordt ons glutenkindje naar de dansles gebracht  en onderweg ziet ze de Sint ergens uit een huis naar buiten komen en in een auto stappen, waar natuurlijk geen stoom uitkomt wel veel CO2, maar dat is een andere kwestie. Na de dansles snel even "de supermarkt " binnen, waar de Sint ook aanwezig was. Na de middag gaat het dan richting "'t stad" om wat te shoppen, waar ze de Sint minstens drie keer tegenkomen.

Op de terugweg nog snel eens de Carrefour binnen omdat ze iets vergeten waren en ja hoor: Omdat de Sint al met de boot is aangekomen, mag  verondersteld worden dat hij snel bekomen is van zijn reis per stoomboot, maar het blijft een straffe toer om overal op te duiken waar je zelf opduikt en onderweg nog telkens de tijd gevonden te hebben om van kapsel, baard, kledij en bril te veranderen.. Ik zou in dat kinderhoofdje willen kijken!

Neen, dan waren wij vroeger beter af. Dat was de échte magie van de Sint: We wisten dat hij was toegekomen per stoomboot, omdat het ons verteld werd. We wisten dat hij 's nachts over ons dak had gelopen, omdat er 's morgens heel af en toe iets in ons schoentje lag.

Neen, de man opereerde voornamelijk in het donker. Nooit zaten wij overdag zenuwachtig te hopen dat er plots ergens een deur zou open gaan en dat er koekjes naar binnen zouden gesmeten worden. Maar zodra het donker werd, wisten we dat zoiets op elk moment kon gebeuren. Dát was de magie van de Sint: De brave man was uitsluitend 's nachts actief. Behalve die ene keer, toen ik de slaap niet kon vatten en totaal onverwacht in de week vóór 6 december 's avonds rond een uur of tien in de woonkamer opdook, waar mijn ma een rieten poppenwagentje aan het opsmukken was m et zelfgemaakte dekentjes en een mooi sto ffen kapje.

Toen besefte ik het niet, nu wel: Hoeveel kunnen er dát zeggen? Dat rieten poppenwagentje heeft nog steeds succes bij onze kleindochtertjes.. Ben jij een beauty queen? Of voor de heren bezoekers Onlangs had ik een oud foto-album in handen en kon ik nog eens zien hoe mijn kort, donker jongenskopje met ouder worden veranderde in donkere Pipi Langkous vlechtjes. Die strikjes waren het enige dat ik toeliet om iets " meisjesachtigs" van dat kopje te maken. Het heeft een tijd geduurd voor uiterlijkheden een belangrijker plaats vonden in mijn wereldje.

Tsja dat kostschoolgedoe zal ook niet stimulerend gewerkt hebben, vrees ik! Ons ma die er elke dag tip top uitzag als kapster, heeft vaak gezucht maar het is uiteindelijk toch nog goed gekomen, vind ik!

Als ik de kleindochtertjes bekijk dan zijn ze stuk voor stuk 4  Beauty queentjes in spe. Al weet de ene al stukken beter dan de andere wat ze wel dan niet wil dragen, alle 4 zijn ze niet weg te slaan uit de badkamer als oma hier en daar met een paar lepe trukjes , de werkelijkheid probeert te forceren en willen ze ook wel eens een kleurtje op de lippen of een nagellak uitproberen!

Maar zelfs na al die jaren heb ik nog steeds geen strak dagelijks beauty ritueel. Make-up draag ik alleen maar met mate als we naar feestjes gaan of op dagen dat ik mezelf niet zo geslaagd  vind.

Ja, die dagen heb ik, niet vaak ,maar ze zijn er. Dan denk ik dat een likje verf wat aan die flop kan doen al heeft dat gevoel meestal niets met uiterlijkheden te maken maar eerder een niet goed in je vel zitten!

Het enige wat ik misschien wel meegekregen heb, is het belang va n een mooi kapsel , daar kan ik wat meer tijd in steken. Ik vind die mooie smokey eyes-look ook oké maar ik vrees dat ik daar de verkeerde ogen voor heb.

Ik krijg er zombie ogen mee. Leuk voor Halloween, minder voor feestjes. Als ik dan al eens make-up gebruik, beperkt zich dat tot een streepje eye-liner, wat mascara, wat blush en soms een streepje glitterliner op mijn bovenste ooglid.

Dat ego, weet je wel!! Mijn morgenritueel begint bij het opstaan, naar de keuken gaan voor een kopje thee een stukje fruit en cornflakes met platte kaas! Intussen lees ik het sportgedeelte van de gazet en daarna slenter ik even naar de pc. Pas dan geraak ik " opgewarmd en  aanspreekbaar.

Dan switch ik naar de dag routine of als de kleinkinderen er zijn de oma-mode zoals eten klaarzetten, kleren klaarleggen, kinderen wakker maken, kinderen laten eten, ja voor sommigen onder jullie niet onbekend!. Geen tijd voor beauty en ontspanning dan.

Samen poetsen we dan de tanden een goed voorbeeld geven, daar heb ik altijd tijd voor. Daarna waag ik me aan een douche. Ik zou graag willen vertellen dat ik daar zo ondersta als die vrouw in de herbal dinges reclame, maar nee hoor ik doe het met een eenvoudige shampoo en douche gel. Na de douche wordt er gesmeerd uit een potteke dagcrème en dat zal het zo wel zijn. Zit er een beautyqueen in mij?

Ik weet het niet. Als je beauty associeert met veel fond de teint, dan zie ik dat voor mezelf niet zitten. Geef mij maar à la naturel voor een " naturelle" dag.

En vraag me nu niet waarom ik hierover begon Wat ik wel weet is dat vandaag ons glutenkindje de rij van verjaardagen deze maand afsluit door 5 kaarsjes uit te blazen. Proficiat kleine kapoen of zoals elke oma zegt: We gaan er met verkrachte eenden tegenaan.

Daar krijg je stierballen van. Eindelijk werd een tipje van de kuier opgelicht. Hij werd aan de ogen geopereerd van kakkerlak. Ze konden elkaar niet luchten ze waren aarsvijanden. De pastoor beklemtoonde in zijn holibi de verdraagzaamheid onder de mensen. Zij hebben een huis van een kast. Je imiteert me mateloos. Sorry, neemt u mij niet dadelijk. De zanger kreeg een staande ovulatie. Iemand dood maken met een blije mus. Niet zo hard van de toren springen.

Eindelijk vielen hem de schelpen van de ogen. Dit steekt er met kop en schotel bovenuit. Aha, daar komt de kat uit de zak. Sorry lieve bezoeker, maar heb ik jou van je abrikoos gebracht? Ik had het in één van mijn vorige logjes over mijn voorliefde om in de herfst te gaan wandelen in de natuur.

Zo´n wandeling door het bos doet een mens deugd. Nochtans las i k in reacties dat sommigen daar een totaal ander gevoel bij hebben. Dat maakt ons zo uniek! Maar a an alle mensen die met een herfstdepressie zitten, zou ik willen aanraden om eens een goede natuurwandeling te maken als het weer meezit natuurl ijk.

Zo even in de natuur Een wereld waar de ministers ons dagelijks aanmanen om nog harder te werken om de economie aan te zwengelen, om nog meer belastingen te betalen Moet ik nog verder gaan? Daarom ook ga ik graag even doello os wand ele n Maar ik denk dat ik beter terugkeer naar het gevoel dat ik kreeg als ik zag hoe d e penselen van de herfst  de struiken in de mooiste herfstkleuren geverfd hadden. Ik liep er tussendoor en ik genoot van de geuren en kleuren. De lage zonnestralen deden de bladeren intens rood gloeien.

Het was alsof de struiken in brand stonden. Omdat ik nog steeds de naweeën heb van mijn katholieke opvoeding en die door de kleinkinderen af en toe terug opgeroepen worden, kwam de gedachte aan het Bijbelverhaal met het brandende braambos waarin Abraham God zag verschijnen zomaar naar boven.

Misschien hoopte ik ook zo´n verschijnsel te mogen meemaken Maar nee, hoor ik behoor niet tot de geroepenen en daarom verdween de zon  onder een pak wolken en zagen de struiken er ineens een stuk minder flamboyant uit. En nu bedenk ik dat een mens toch steeds voor een deel een product van zijn opvoeding blijft.

Als kind kreeg ik een katholieke opvoeding. We zongen religieuze liederen en luisterden naar de Bijbelverhalen en het evangelie. Af en toe moesten we ook voor de klas komen om over Jezus te praten en een Bijbelverhaal na te vertellen. Het zag er toen allemaal zo vrolijk uit als ik er nu over nadenk.

Waarom vraag ik me dan af, hangt er in de katholieke kerken altijd een gruwelijk gefolterde Jezus aan dat afschuwelijk kruis, terwijl er bloed uit zijn zijde en handen en voeten drupt?

Is dat de blijde boodschap? Naarmate je ouder wordt , worstel je je door de jaren van volwassenheid heen met een wrang gevoel over alles wat men jou ingeprent heeft over die God en kerk. Iedere Godsdienst hangt van bloed en gruweldaden aan elkaar.

Mensen gooien bommen naar elkaar, doden onschuldige mensen en kinderen en dat allemaal ter ere van die God die toevallig hun God is door cultuur en opvoeding. Moest ik als klein kind in een stam van de Indianen zijn opgegroeid, ik had van de hele Jezus historie niets gehoord en ik zou dan waarschijnlijk één of andere totempaal aanbidden Moest ik als klein kind in een moslimland geboren zijn, dan droeg ik nu wellicht een hoofddoek en was ik hardvochtig door de ouderen van mijn gemeenschap besneden Dat kon je onlangs nog op TV zien!

Oh mens toch, ik mag er niet aan denken Maa r ik ben vandaag wel weer mijn ei kwijt en wil nog even stilstaan bij een paar foto's van mijn wandeling Mijn brandend braambos! Prachtige kleurvariaties   Ook de varen verliest zijn kleur om Geen idee waarover dit zal gaan.. Hier zit ik dan voor een leeg scherm. Pijpen bij buch in de gevangenis. Blondje wordt erg geil van het bekijken van pornoboekje. Benen wijdt dan lik ik je! Tina uit Best mastubeerd voor de camera. Als je bij de club wilt moet je pijpen en geneukt worden.

Ze is gek op sperma van oudere mannen. Dit stel vind het geil om zich te filmen tijdens het neuken. Tieten neuken pijpen en haar kut neuken. Het gillen maakt hem geiler als hij haar anal neukt. Eindelijk neukt hij het roze poesje van de blonde sportsc Pijpende homo boys tijdens het festival op het valkhof in Siliconen borsten en opgespoten pijplippen bij dik pikgei Dokter onderzoekt een jong sletje op een aparte manier.

Heel diep in kutje geneukt. Blond sletje masturbeert op een biologische manier. Schattige studente komt thuis bij een bloed geil vriendje. Getinte meid krijgt sperma in haar mondje gespoten. Zijn mooie geaderde dikke pik diep in haar natte kut.

Blond sletje speelt met haar kutje in het wellness centre. Afsjorren met je vrienden. Blonde milf verwent het kutje van de nieuwe buurvrouw. Tatoega op je geschoren kutje. Schudden met die dikke tieten. Oude lesbi sletjes gaan los. Indo milf slet bij het zwembad afgepaald door grote lul. Vriendinnetjes worden betrapt tijdens de sex door de masseur. Hij laat haar kutje spuiten. Het geil druipt uit haar lesbische kut bij het vuist neuken. Mooie dame wordt geneukt door een grote genotsknots.

Ja laat je ballen tegen mijn klit slaan als je me van ach

Vrouw zoekt man enschede lekker hard neuken


sex gluren bij de buren gratis pje

Hij vreesde dat dit het einde van zijn macht zou betekenen en beval alle jongetjes onder de twee jaar in Bethlehem en omstreken te vermoorden. Hij hoopte zo ook Jezus, de nieuwe koning, uit de weg te ruimen, maar deze opzet is niet geslaagd. Dit is dus het gruwelijke vervolgverhaal na het lieflijke Kerstverhaal. En juist omdat het onnozel kinderdag is, mag het e ens iets anders zijn of niet? Fantaseren kan heerlijk zijn en het kan ook zonder een g laasje teveel op zo in de aard van: Misschien, als ik eventjes niet kijk, dan… … draaien de wijzers van de klok in tegengestelde richting en winnen we terug tijd.

Misschien beeld ik het me allemaal maar in Het is weer voorbij, we kunnen weer beginnen aftellen. Nog dagen of intussen maar 36 3 meer dan is het  opnieuw Kerstmis. Een mens steekt daar al bij al behoorlijk wat tijd in voor de voorbereidingen: Daarna kan je weer van voren af aan herbeginnen: Maar dat verdwijnt allemaal in het niets bij het allerbelangrijkste: Dat intussen alles weer zijn "gewone gang" gaat, mochten we gisteren ervaren.

Ik stond juist op het punt om boodschappen te doen en langs de apotheek hier in de b uurt te gaan toen we een oproep kr e gen van de B. N Buurt informatie netwerken om uit te kijken naar een auto wa arin vermoedelijk de overvallers zaten van onze plaatselij k e apo theek. Dat was even slikken want had ik geen telefoontj e g ekregen van een vr iendin dan was ik waarschijnlijk ook in de zaak geweest! Ik heb dan maar eens vr i endelijk gekni kt naar de politie agenten die de toegang naar de apotheek blokkeerden..

Het zal je maar overkomen! Maar ach, het is ijdele hoop zeker dat overvallen in niet meer zullen gebeuren? Ho ho ho, Vrolijk Kerstfeest! Als jullie een klein mannetje zien springen, zo'n echte knuffelbeer.. Met een witte baard en een rood pak aan.. En die loopt maar te gniffelen en te lachen.. En hij vliegt rond in een arrenslee, getrokken door 8 kleine rendieren. Dan is er maar één conclusie   Jullie zijn wel echt teut!

Onlangs werd onze zoon 40 en vandaag wordt onze dochter 38! Dat lokte  bij mij de reactie uit.. Laat me eens denken, wat kan ik goed? Ik hoop dat ik een goede mama ben. Koken lukt ook wel , ik slaag er toch in om voor ons bendeke  goede maaltijden te verzinnen Ik kan goed organiseren als ik er moeite voor doe en multitasken lukt ook wel zoals tv kijken en e-mai l s lezen, strijken en voetbal zien op TV Ben ik tevreden over mezelf?

Maar of dat dan altijd met dingen te maken heeft die ik zelf kan veranderen? Dus heeft het geen zin om daarbij stil te staan. Het zou maar erg zijn, h é moest dat niet zo zijn. Echt in iets uitblinken doe ik niet, ik ben geen virtuoos, geen rekenwonder en met het ouder worden, wordt mijn grijze massa er niet beter op!.

Ik heb veel goede ideeën in mijn hoofd maar uitwerken is niet altijd mijn afdeling. Onrechtstreeks maken zij mij fier op mijzelf. Ik krijg ook vaak complimenten van mijn kinderen zelf. Dat ik er nog goed uitzie en ze altijd op mij kunnen rekenen, dat ik zo lekker kan koken  dat ik de allerliefste oma van de hele wereld ben.

Nu weet u in passant ook dat ik enkel kinderen en kleinkinderen heb om mijn ego te strelen. Wie gaat het anders doen? Bon, genoeg "gestoefd" voor vandaag. Ik denk dat dit wel zal volstaan! Waarom ik het dan deed? Ik wilde me vandaag gewoon niet te oud voelen bij die 38 j van dochter lief!! Vanavond zullen we dat uitgebreid vieren! Het begint te korten Daar staat hij weer, onze kerstboom met alles erop en eraan. Tierlantijntjes, lichtjes, ballen en sterren,  gewoon alles inbegrepen.

Niet dat ik zo fanatiek kerstgezind ben maar de sfeer rond die periode spreekt me wel aan en - 't moet gezegd - als ik er dan toch aan meedoe, wil ik het ook goed doen. En dat is het nu net, op een kerstboom hoort een "piek", de kroon op het werk, de illusie dat de ster van Bethlehem boven de huiskamer hangt, de kers op de taart, zeg maar.

En die ster liet ik door het " haasten" vallen En dan dwalen mijn gedachten alweer af naar mijn kindertijd en de tijd toen onze kinderen nog klein waren, toen de kerstboom nog geen reden tot stress was, toen het niet gaf dat hij er lelijk uitzag, als hij maar schitterde. De ballen waren toen niet aangepast aan "het interieur" en ook niet aan de kersttafel die straks weer voor stress zal zorgen en hij was ook niet aangepast aan de laatste modetrends wat betreft kerstversiering.

Neen, hij was een allegaartje van kleuren en dan denk ik ook aan die "watte" die op het kerststalletje dienst moest doen als sneeuw en die in de fik vloog door een verdwaald vonkje van een vuurstokje.

Er ligt nu weer "watte" op de kerststal, niet dezelfde stal als toen ik klein was. Neen éé n uit Afrika, handgesneden, met een Kindje Jezus , Jozef en Maria - allen met een Afrikaanse look-  die elk langs één kant van de kribbe staan en met ook nog de os en de ezel om het kleintje warm te houden en buiten het stalletje langs de ene kant de herders met hun schapen, langs de andere kant de drie koningen met hun wierook en mirre. In mijn zoektocht naar een piek, viel het me ineens op dat kerststalletjes ook niet meer echt "in" zijn.

Geen Jozefkes en Maria's meer met Kerstmis. Hoe zou dat komen? Niet dat ik zo'n aanhanger ben van dat nostalgisch verhaal, maar het schiep sfeer. Is het nu niet allemaal veel te veel commercie geworden? Samen aan tafel zitten met onze kinderen en kleinkinderen, ongelofelijk fier zijn op hen, beseffen wat een mooi gezin we hebben, voor elk een cadeautje hebben, de gordijnen sluiten, een paar kaarsjes doen branden en mij er niets van aantrekken dat de kerstboom er dit jaar eigenlijk een beetje scheef bij staat, dat zijn mijn plannen voor 24 december, met of zonder piek in die haast echt lijkende Kerstboom!

Alvast op voorhand een fij ne en pretti ge Kerst aan iedere bezoeker die hier misschien niet meer geraakt voor de grote dag! Een heel mooie gedachte Daarom voor al diegenen die in eenzaamheid of ziekte de komende dagen moeten doorbrengen To be or not to be..

Geïnspireerd door Shakespeare en hopend dat we er na vandaag ook nog zijn! Wijsheden met een knipoogje. On s z orgenkind je blijft maar z iek en de juiste diagnose is nog niet gesteld. Oma heeft dus de handen vol zodat van blogbezoekjes niet veel in huis komt en ik 's avonds bekaf ben. M aar ik haal mijn " schade" wel in als ik de 21ste overleef!

Maar voor het geval het morgen fout loopt, snel nog even wat tips Houd je ogen op de sterren gericht en je voeten stevig op de grond. Ik beperk mij tot blunders. Gewone wijsheden voor the day before!!

Eckhart Tolle Tot morgen bij leven en welzijn? Een verwittigd man is er twee waard! Met een kleindochtertje dat hier al 3 dagen uitziekt even snel de  druivelaar lenen. Een koppel vierde zijn 40ste huwelijksverjaardag. Een journalist wou weten hoe het kwam dat ze nog steeds zo'n vredevolle liefde uitstraalden en zo gelukkig leken. We waren nog niet zo ver gevorderd toen mijn vrouw haar ezel struikelden waarop ze heel rustig zei: Ze trok de ezel recht en we vervolgden onze weg.

Iets verder struikelde de ezel opnieuw. Even kalm als daarvoor zei mijn vrouw: We waren nog geen halve mijl opgeschoten toen de ezel voor de derde keer struikelde.

Toen trok mijn vrouw; nog steeds even kalm, een revolver uit haar rugzak en schoot de ezel dood waarop ik mij kwaad maakte en haar toeschreeuwde wat ik dacht van de manier waarop ze het dier behandelde! Ze keek me recht in de ogen en antwoordde op kalme toon: Sinds die dag hebben we nooit meer ruzie gemaakt. Moraal van het verhaal Naar het einde van het jaar toe zet een mens de dingen soms eens naast elkaar en kan dan tot rare vaststellin gen komen..

De geur van sinaasappels vs de geur van vanille. Etensgeluiden vs iemand die met smaak kan genieten van de maaltijd Aan tafel blijven zitten als het bord leeg is vs gezellig napraten na het eten. Te laat komen vs netjes op tijd ergens geraken. Het getik van een uurwerk vs het uurwerk altijd willen dragen. Iemand die zit te wiebelen met zijn benen vs dansen Te luide muziek in de woonkamer vs de radio die constant aanstaat.

Teveel kleuren door elkaar vs een wit interieur met talrijke kleuraccenten. Deuren die dichtgegooid worden vs schuifdeuren. Slurpen vs rietjes in een drankje. Te rijp fruit vs aardbeien die erg rijp zijn. Mensen die door elkaar praten vs een bende vrienden bij elkaar.

Kleedhokjes in het zwembad vs baantjes trekken. Mensen die roepen vs gillen van plezier. Fluiten en neuriën vs mensen die meezingen met een liedje.

Ken jij er ook een paar bedenken? Kerstmarkt koud en veel volk,  veel te veel volk, bijna géén parking te vinden  en volk S chuifelen door een echte mensenzee met koude tenen warm appelsap met kaneel. K raampjes, kraampjes, kraampjes met allerlei prulletjes  van houten beeldjes tot wollen sokken.

D e keuze kopen of niet? E chte nougat van Mmmmontélimar  de geur van warme wijn  en van smoutebollen. Ballonnen, mensen in alle kleuren  en in alle talen en in alle formaten. L ichtjes, héél veel lichtjes. P akjes, kerstgeschenkjes  en volk, volk,  veel te veel volk op de kerstmarkt in Valkenburg. Jullie hebben het zeker gehoord of gelezen.. Een doodgewone schooldag tot plots de nachtmerrie begon! Je kan het als het zoveelste bericht klasseren of meevoelen met een dorp dat er de dag na de feiten nog steeds verdwaasd en ontredderd bijligt.

In een periode van het jaar waar alles draait rond " peins en vrede" spatten alle dromen van zovelen door de waanzin van die éne enkeling uiteen. Gruwel , ongeloof, angst geen woorden kunnen vertellen wat daar in dat dorp moet leven. Wat bezielt een jonge gast van 20 om zomaar - zonder scrupules - een school binnen te stappen nadat hij zijn moeder reeds had doodgeschoten om dan in één salvo 20 kinderen tussen 5 à 10 j en 7 volwassenen dood te schieten?

Juist omda t de meerderheid van de slachtoffers kinderen zijn, raakt het ons zo. Die schietpartijen zijn stilaan " zo gewoon" geworden dat we bijna een perfect scenario hebben om de volgende dagen samen te vatten. Eerst gaat men op zoek naar een antwoord op de vraag waarom dit kon gebeuren.

Mogelijk krijgt die vraag nooit een antwoord en dan gaat men speculeren over wie, wat en hoe en men zal mogelijke motieven vinden maar op de vraag waarom iemand op een vrijdagmorgen een lagere school binnenstapt en in het wilde weg begint te schieten, dat kan je proberen uit te leggen, maar nooit begrijpen.

Velen stellen zic h dan ook terecht de vraag: Na eerdere zinloze massamoorden is dit toch wel een dieptepunt. Het debat over voor - of tegen wapenbezit zal wel weer hoog oplaaien maar zoals zo vaak overschreeuwd worden door de groep voorstanders van wapenbezit die gesteund door de grondwet die het recht op wapenbezit vastlegde, zich sterk voelen. Intussen zal men weer vergeten dat mensen dood schieten een stuk gemakkelijker is als er wapens in handbereik zijn!

Wie denkt dat het bezit van wapens de beste manier is om de onveiligheid te bestrijden, kan niet naast die gebeurtenis kijken.. Maar, na een tijdje zal het wel weer stil worden rond dit debat tot de hele cyclus bij een volgende schietpartij weer kan herbeginnen! Het wordt dringend tijd dat onze wereldleiders die nu allemaal geschokt reageren, snel maatregelen treffen om in de toekomst dergelijke  moordpartijen proberen te voorkomen!

De vraag is alleen maar of daar voldoende draagvlak en politieke moed voor is? Kaarslicht en verre herinneringen. Nu ik toch bezig ben met herinneringen op te halen De decembermaand is de maand bij uitstek om overal kaarsjes aan te steken en zo een romantische sfeer te creëren.

Bij al dat kaarslicht gaan mijn gedachten wel eens terug naar mijn tienerjaren en die weekend s bij het lic ht van een Ik zat nog op kostschool en was enkel om de maand met het weekend thuis. M ijn ouders vonden dat ik op een redelijke tijd naar bed moest en u iteraard vond ik die tijd niet redelijk, maar dat terzijde. Omdat mijn zus 6 jaar ouder is, h a d ik op die avonden vaak " vrij spel" en dan zette ik soms zachtjes haar transistor radiootje aan. Vanuit mijn warm bed lag ik dan met dat radioo t je, met een grote ronde schijf waarop je de zender kon kiezen weg te dromen.

Ik schoof mijn kussen naar het speakertje toe en schreef bij het licht van het toestelletje in mijn dagboek w ant als tiener, met hartverscheurende belevenissen, hield je uiteraard een dagboek bij. Ondertussen luisterde ik naar Radio Veronica, de echte muziekzender die vanaf het schip op de Noordzee muziek uitstuurde en door de politiek en media: T iens, we ha d den het gisteren op de blogbijeenkomst nog over d i e zender!! Er was een programma ik ben de naa m vergeten dat laat begon maar de moeite waard was.

Met zwoele stem werden gedichten van luisteraars voorgelezen die deze in hun diepste "liefdes"- wanhoop hadden toegestuurd. Soms eindigde zo'n gedicht met een gebroken stem, waarna uiteraard de tranen bijna op mijn kussen dropen.

Och wat een leed, och wat zielig, het was meer dan een tienerhart kon verdragen en zeker een tienerhart dat onder een streng kostschool regime gevangen zat. Natuurlijk hadden wij ook "papieren" liefdes of v an die film s terren waar je over droomde en die nog noooooooit van jou gehoord hadden. D i e gedichten pasten feilloos bij die gevoelens. Na die tienertijd verdween het programma uit mijn belangstelling en als ik het nog eens een keertje hoorde, dan gingen mijn haren overeind staan van narigheid.

Bah, wat een blikkentrommel lyriek maar toen als tiener raakte het mij wel. Ach ja, die tienerjaren, tegenwoordig steevast de pubertijd genoemd, maar ik vind tienerjaren leuker klinken. De zwijmelende tijd, die zo kort duurt, waar je - als ze goed waren- je leven lang met een glimlach naar terugkijkt met of zonder kaarslicht.

Waren de winters vroeger strenger? Het was ons ma die altijd als eerste beneden kwam en voor warmte zorgde! Dat was elke wintermorgen een hele job. Eerst de as uit de kachelpot schudden en een overvolle asbak buiten dragen.

Wij hadden geen badkamer - toch niet toen ik nog kind was - en moesten ons beneden in de keuken wassen. Het zijn niet alleen de warmwaterkruiken of in handdoeken gewikkelde strijkijzers in bed of de prachtige ijsbloemen op de ramen die me doen terugdenken aan toen, ik denk ook nog aan de schapenvellen die bij de ergste koude op het bed lagen.

We stonden er niet bij stil maar dat was een echte luxe en logisch dat ons ma er zuinig mee omsprong!

In de school stonden onze natte schoenen rond de roodgebrande potkachels. Het was pas enkele jaren later dat we daar voor het eerst de radiator ontdekten lang voor die thuis geïnstalleerd werd. Op school was in de winter de "melkbedeling" een ramp: Om die te ontdooien , werden ze op die radiators in de klas gezet. Als het dan speeltijd was in de voormiddag, was de melk heel dikwijls nog niet helemaal ontdooid. Gekoeld was die dus wel, maar lekker?

Ma breidde voor ons ook een "lange broek". Die moest dan gedragen worden onder een rokje of een jurkje, het was voor een meisje schandalig die zo te dragen. Wat een rijk verleden …als ik denk aan die warmte binnen 's avonds toen het buiten vroor dat het kraakte, samen met de voeten op de Leuvense stoof ons ma kousen aan het stoppen en wij choco melk drinkend en met een boek op de schoot of luisterend naar één of ander radioprogramma of bij de muziek van bijna kapotgespeelde LPs Of ik nu terug wil naar die tijd van toen?

Neen, ik neem die wel mee als een nostalgische herinnering. Geef me maar het gemak en comfort van vandaag voor dat thuisgevoel zal ik wel proberen te zorgen! Als de vorst zich aanmeldt December brengt ook dit jaar de vriesman mee alleen wordt die nu meer buiten gesloten dan vroeger.

T oen was het zo dat hij op een wintermorgen op het raam van mijn slaapkamer een mooi winterlandschap tekende. In samenwerking met de condensatie had hij schone witte sterren en strepen op het raam gezet. Toen ik uit mijn bed sprong liet hij mij voelen dat het menens was want mijn voeten stonden dan te trappelen op de koude ondergrond.

Dat was altijd even aanpassen na de heerlijke warmte van mijn bed. Het duurde altijd even voor ik naar buiten staarde om de schoonheid van het vrieslandschap te bewonderen. Ja, het heeft iets speciaals als plots alles wit geverfd is. Tussen de graspluimen zie ik een vergeten spinnenweb volledig wit. Daar waar de spin haar verblijfplaats zoveel mogelijk verborgen hield, zijn de fijne draadjes  aangedikt met witte parels. Prachtig hoe de architectuur van zo een klein beestje zo in de schijnwerpers komt te staan van een rood opkomende winterse zon.

Wanneer ik dan even diep uitadem, zie ik mijn adem als een warme wolk mijn mond verlaten. Vroeger, v oor ik naar school vertrok, kon ik genieten  van alles wat de vriesman getekend had in de nacht.

De velden waren volledig wit gekleurd en af en toe zag ik een paar bruine klompen aarde steken waar het oneffen lag. Een zwarte merel liep er soms te paraderen met zijn schone donkere frak aan alsof hij de laatste nieuwe wintermode kwam tonen.

Toen ik te dicht in zijn buurt kwam, steeg hij dan met enkele vleugelslagen op en liet zich zweven tot aan het volgende veld. In de schijn van de winterse zonnestralen was hij een prachtig contrast. Druppels lagen als parels op de bladeren en ondiepe plassen waren omgetoverd tot spiegels. Zoals in de tijd toen ik nog een speels kind was, zo zet ik ook nu mijn voet op het zwakke ijs van een plas om te zien hoe hard het gevroren heeft.

Blijkbaar niet veel in verhouding met al dat wit want mijn voet schiet door het pelletje ijs. Daar ligt de ijsspiegel nu gebroken zoals ik die ook brak in mijn kinderjaren. Sommige waren niet te breken als het hard gevroren had! Soms stonden we er met vrienden op te springen of gooiden we er stenen op. Niet dat we de natuurspiegels wilden breken, maar het hoorde nu eenmaal bij het opgroeien van al dat jong geweld in de winterperiode  Het is eigenaardig hoe de eerste vrieskoude mij al die details voor ogen brengt.

Misschien omdat alles plots een andere aanblik krijgt en de mens de overstap moet maken van seizoen naar seizoen. De schouwen spuwen hier en daar weer hun rook naar buiten en witte of grijze slierten tekenen zich grillig tegen een blauwe hemel. Je kunt zelfs ruiken waar er hout  gebrand wordt en dat heeft zo zijn charmes. Vandaag kijkt onze jeugd vaak niet meer op bij de pracht van  winterlandschappen omdat  hun duimen zich opwarmen op de toetsen van het computerklavier of de afstandsbediening.

Maar  ik…ik breng nog steeds mijn handen voor mijn mond om ze warm te blazen. Ik stamp met mijn voeten op de grond en ik sla mijn armen als vleugels om mijn lijf alsof ik zelf boven het winterlandschap zou willen vliegen. Boven mij tekent ondertussen een vliegtuig geruisloos witte strepen die na enige tijd vervagen. Waarschijnlijk is het op weg naar warmere oorden ver van de wit gevroren landschappen van ons Kempisch dorp. Ik kan het niet nalaten om te wandelen en terug thuis stap ik nog even op het witte gazon waar het kille gras onder mijn zolen kraakt en waar elke afdruk een verhaal is.

Achter mij liggen mijn donkergroene afdrukken en zoals in mijn kinderjaren verander ik soms van richting om een gazontekening te maken en waan ik mij een artiest.

Straks ontdooit het landschap en zal ook mijn schilderij verdwenen zijn. De duisternis valt in, het belooft weer een koude nacht te worden.

Binnen zorgt de kerstversiering voor een gezellige warmte en buiten heeft mijn lieve slaapgenoot - op vraag van de buren - ook voor dat tikje sfeer gezorgd.

Sommigen laten zelfs de rolluiken langer opgetrokken om mee te genieten.. Ik hoop dat de niet West Vlamingen ook " ontspannen"!! De Paus komt op bezoek naar België. Wanneer hij van het vliegtuig stapt, staan  koning Albert en koningin Paola klaar om hem te verwelkomen. De Paus geeft de koning een handdruk en aan de koningin ook en knijpt in haar rechter borst. Allebei geven ze geen reactie.

Weer staan ze aan de luchthaven en wensen ze de Paus een goeie terugreis. Albert krijgt een hand, Paola krijgt een hand en nu knijpt de Paus in haar rechter borst. Albert kan er niet meer tegen en vraagt aan de Pa u s waarom hij dat doet?

Klinkt het volgende bekend? Zodra de wekker afloopt, wipt ze uit bed en start ze de dag met een douche en een kort ontbijt terwijl ze voor de lunchpakketten van de kinderen zorgt. Enkele dagen per week rijdt ze dan naar haar werk nadat ze de kinderen op school afgezet heeft. De dagen dat ze niet moet werken, vliegt ze thuis in de was, de strijk en de schoonmaak. Soms werkt ze daarvoor door tot in de late uurtjes, maar dat deert haar niet. Tussendoor doet ze haar boodschappen, bezoekt en ontvangt ze vrienden en richt ze haar huis knus in.

Dagelijks begeleidt ze de kinderen met hun huiswerk terwijl ze in haar kookpotten roert en een heerlijke maaltijd ineen flanst. Soms is het een beetje puzzelen, maar toch slaagt ze erin dagelijks om met het hele gezin of toch op zijn minst de kinderen samen te eten. Ze fungeert regelmatig als taxi om haar  kroost naar feestjes, kine, tekenschool , zwemmen, ten nis, dansles, logopedie, de jeugdbeweging,… te brengen.

In het weekend vertoeft ze graag samen met haar gezin thuis of op uitstap.. Daarenboven is ze ook nog eens verpleegster, schilder die de kamer van de kids een nieuw tintje geeft, echtgenote, is ze er als één van haar dierbaren een luisterend oor nodig heeft.. Haar programma zit behoorlijk vol. D a n heb ik het over de dochter en de schoondochter. De traditie wordt in stand gehouden! Hey, did you happen to see the most beautiful Ik hoorde daar juist de variant op de radio en ik had de titel voor mijn logje gevonden!!

Er zit misschien wel wat sleet op dat wagentje na 67 j maar toch was het niet binnen te houden! Als ik denk aan diegenen die dit jaar gegaan zijn - jonger dan ikzelf - dan moet ik naar buiten om te genieten van zoveel pracht en van die unieke wereld waar we maar zo kort in leven…Ik wil voelen dat ik leef en dat met volle teugen inademen.

Dat is een deel van de " oogst van vandaag" overgoten met een vleugje poëzie! Ik zou we l schilder willen zijn om dit gebrek aan kleur op linnen te bewaren. De bomen houden zich behoedzaam stil. Niet het minste takgetril.

Een ruisend beekje, zeer rustiek, lieflijk en poëtisch.. Waar men gaat langs Vlaamse wegen  komt met sneeuwruimers tegen In de stille Kempen W itte pracht in poeder vacht betovering na éé n winternacht! Met een beetje fantasie J e z iet toch ook die door de sneeuw gemaakte sneeuwman? Wat futuristisch misschien maar who cares? Wat schud ik vandaag uit mijn mouw? Bij gebrek aan iets anders en omdat ik niets in mijn schoentje vond, zoek ik mijn troost bij verspreekwoorden tussen pot en pint: Al het goede komt uit de tap.

Alcohol in de wonden strooien. Alle wegen leiden naar de kroeg. Alleen voor bier komt de aap uit m'n mouw. Als het bier is in de man, bestellen we nog een kan. Als je hoort hoe het klokje thuis tikt, zit je niet in het café.

Als ma van huis is, komt het bier op tafel. Als twee zuiplappen vechten om een pint, gaat de derde ermee heen. Beter 1 biertje in je hand, dan tien op de grond. Bier goed, al goed. Bier om bier, malt om malt. Bier verzoet de arbeid. Dat is geen zuivere pils. De beste zuiplappen zitten thuis. De glazen horen klinken, maar niet weten waar de tap is. De kater in de put vinden. De kogel is door de kroeg.

De kroegbaas heeft voor elk wat pils. De pils aan Maarten geven. De pils uit de tap kijken. Doe mij nog maar zo'n blonde jongen. Een biertje maakt nog geen dronkenschap. Een ezel drinkt niet twee keer van dezelfde malt.

Een goed caf é om de hoek, is beter dan een verre brouwerij. Een pilsje in de kraag vatten. Eens gedronken blijft gedronken. Eigen tap, is goud waard.

Er zit een addertje onder mijn glas. Geen bier zonder schuim. Goede wijn is nog geen bier. Het bier bij de buren is altijd koeler. Koning Winter of is het de prins? Zo was het hier op maandagmorgen Als dat maar geen stokken in de wielen steekt!! Koning Winter heeft zichzelf weer eens onuitgenodigd aangekondigd. Ik vraag me af waarom alleen dat seizoen een titel krijgt e n waarom dan nog een adellijke titel? Woont het misschien in een kasteel? Is er een bepaald protocol om er mee om te gaan, o f heeft het te maken met de kracht van de vrieskou, wind, regen en sneeuw?

Stilaan moeten we toch alweer weerstand bieden als we de deur naar buiten openduwen. Muts, sjaal en handschoenen liggen weer klaar in de buurt van de wollen laarzen en dito mantels.

Zo lijkt het althans. Het is weer aanpassen aan het weer, a an het grijs en aan het wit, a an rode neuzen en de condens van de eigen adem, a an loopneuzen,hoestbuien en verkleumde tenen. Buiten en binnen kunnen niet meer verschillend zijn dan tijdens de laatste en eerste maanden van een jaar. Binnenskamers gebeurt altijd iets magisch op het moment dat we de buitenwereld wegsteken.

D e aanmaakhoutjes liggen bij de lucifers en het terras ligt overstelpt met houtblokken. Ik ga voor onze houtkachel op mijn hurken zitten en doe de nodige hocus pocus om het binnen de kortste keren te doen branden. Ik blijf het geweldig vinden om het perfecte torentje van houtjes en blok te maken en enkele ogenblikken later de eerste warmtestralen al te voelen. Ik vind het nog geweldiger om dan in de zetel ernaast te zitten. Snoeiheet wordt het daar, maar je krijgt er mij met geen stokken uit, b ehalve met houten stokken, waarmee ik het vuur gaande moet houden.

Om het helemaal af te maken, staat in de keuken een brood te bakken waarvan de geur zich vermengt met die van het hout. Ik steek kaarsjes aan op de salontafel, ik doe mijn warme pyjama aan, schuifel rond in mijn pantoffels. De winter is terug gearriveerd. Het enige seizoen dat een titel kreeg. Misschien omdat alleen de winter in staat is om van een eenvoudig lichtje een huizenhoge vlam van gezelligheid te maken. Zolang de winter maar niet al te ongenadig is of al te lang duurt z odat de koning tijdig het land kan verlaten om plaats te maken voor het elfje van de lente, kunnen we er ons mee verzoenen, toch?

P e sten, we werden er de laatste tijd op een dramatische manier mee geconfronteerd. Soms zijn die pestkoppen bekend soms handelen ze vanuit de anonimit eit! De media geeft hen daartoe de perfect e kans om zich voor te doen zoals men maar wil zonder noodzakelijk zichzelf bloot te  geven.

Zijn mensen wel altijd wie we denken dat ze zijn? Het is iets waar ik al vaker over nadacht: Ik denk dat het een tweestrijd is. Mensen zullen online onder hun eigen naam nooit alles zeggen wat ze zouden willen zeggen, omdat men niet weet wie dat wel en niet onder ogen zal krijgen. Anderzijds vertelt men ook in het echte leven vaak niet alles wat er in het hoofd speelt. Op zich zou je het zo kunnen zien dat mensen op het internet toch meer durven omdat ze het niet tegen één levensechte persoon moeten zeggen.

Dan heb je echter nog het chatmedium, wat je daar typt kan je meestal ook niet terughalen. Maar daar kan je vaak nog wegkomen met het excuus dat het niet zo grof bedoeld was of iets dergelijks. In de realiteit is dit een stuk moeilijker want je ziet aan de gedragingen van iemand wel of het al dan niet gemeend is. Wat dan met al die mensen die in de anonimiteit duiken? Je vindt het overal terug: Voor het opstrijken van het bijhorende krediet wordt het niet gedaan, want onbekend is onbemind.

Die worden achteraf toch weggelachen onder het mom van " het zal wel één of andere infantiele zot zijn die niets beters te doen had! En toch blijft men die onbekendheid opzoeken, al heb ik eerder zoiets van " als ik het niet ook onder mijn eigen naam zou kunnen, dan liever niet ".

Anonimiteit is zelden eeuwigdurend en wanneer het uitkomt zit je daar dan wel met al die mensen met blauwe schenen of pijn lijke tenen.. Is de winter nu echt begonnen? Optimist t om Het was het weekend van de goedheilige man. De magie is ze al een jaar kwijt geraakt ons oudste kleindochtertje, toch blijft de aantrekking. Drie dagen na elkaar was er een feestje ter ere van hem met als hoogtepunt zondag toen hij zijn geschenken in huis gelegd had!

Die man is dan ook al zo oud dat zijn leeftijd niet meer in één dag kan  gevierd worden. We zaten op za terdag dan ook massaal samen in de turnzaal van de school.

Stoelen in militaire orde naast elkaar, waarbij je jezelf in het gelid moest plooien om te kunnen plaatsnemen. De weeë geur van turnpantoffels en zweet was nog vaag waarneembaar, de klimrekken als stille getuigen en voor sommigen misschien marteltuigen tegen de muur. Ouders, grootouders en andere gewillige slachtoffers lieten de eerste rijen open en  wachtten, wachtten op ongeduldige, gillende, enthousiaste kinderen en op de gekende man met de lange witte baard.

Fototoestellen werden in de aanslag gehouden, de gangen naast de stoelen werden gebarricadeerd door overenthousiaste mensen die niets wil d en missen.

Dan ging het licht letterlijk uit, knal de een kinderliedje uit de boxen, honderden kinderen hielden hun adem in. Hij nam plaats op een speciale stoel en klas na klas toonde een dansje. Zij zit in het derde leerjaar waardoor we la nger moesten wachten.

De kindjes in het publiek wipten op en neer als zat er een springveer in hun beentjes. Ouders en grootouders gl o mmen van trots. Iederéén veerde wel eens een keertje recht, naargelang het voorgestelde klasje. Kinderliedjes vloeiden naadloos aan elkaar en bleven in het oor hangen. Eindelijk mochten zij en haar klasgenootjes hun ding doen.

De eerste tonen van het liedje vul d en de turnzaal, geen kinderliedje maar een  opzwepend Latijns-Amerikaanse nummer! Mijn wenkbrauwen vlogen half de hoogte in. Dansen ze hier op voor die goede, ouwe man? Zal hij dat wel te boven komen? Ze danste onze schat, zoals ze altijd danst, vol overtuiging en overgave. Ik keek even op van haar heupbewegingen. Waar had ze dat geleerd? Ik wist niet goed of ik trots moest zijn dat ze zo goed kan dansen of dat ik me zorgen moest maken dat ze —  acht jaar oud — danst als een volbloed Zuid Amerikaanse maar met een kinderlijke elegantie Dan ging het licht terug aan.

De ouders, grootouders en andere sympathisanten kregen een tasje koffie aangeboden, allicht om een paar zaken door te spoelen. Het was het laatste jaar dat ze er bij hoorde bij dat feest voor die goedheilige man. Gelukkig maar, want ik lig ongetwijfeld volgend jaar nog steeds als een vis op het droge naar adem te happen als ik aan haar bewegingen denk. Een man stelt op de markt, vragen voor een enquête: Waarmee ik niets bedoel!

Drie mannen waren aan het wandelen toen ze plots een wilde rivier op hun pad tegenkwamen. Ze moesten aan de overkant zien te raken maar ze hadden geen idee hoe ze dat zouden doen. Terstond gaf God hem grote armen en sterke benen en hij slaagde erin om in 2 uur tijd de rivier over te steken, maar hij ging ook een paar keer bijna kopje-onder.

Toen hij dat zag, bad de tweede man ook tot God: Terstond gad God hem een roeiboot en zo slaagde hij erin om de rivier over te steken in één uur tijd. Een paar keer nochtans was hij bijna kopje-onder gegaan. Toen de derde man zag hoe het de andere twee verging, bad hij ook tot God: Over meningen of geen mening. Gisteren nog eens een goeie gedachtenwisseling gehad me t een goeie bekende en dat bracht mij bij dit logje.

Onze mening, de mening van onze ouders, onze kinderen, vrienden, kennissen, … al die meningen hebben een invloed op onze ontwikkeling en maken ons tot wie we zijn. Alles wat men ziet, hoort, voelt en ruikt wordt door elkeen van ons op een andere manier geïnterpreteerd en in onze grijze massa opgeslagen. Op zich is dat niet zo erg. Wel belangrijk is op wat men zijn menig baseert en vooral hoe men zijn mening uit.

Ik ben daar meestal ik geef toe, niet altijd redelijk voorzichtig mee, omdat ik van mening ben ah — hier komt mijn eerste mening dat men over voldoende argumenten moet beschikken al kan het soms gebeuren dat je verschillende meningen hebt over één en hetzelfde thema, naargelang de context of de situatie.

Klinkt dit nu niet een beetje schizofreen? Er is een verschil tussen een mening hebben en jouw visie opdringen. Neem nu Godsdienst, bijvoorbeeld. Het kan heel goed zijn dat jij in God iemand ziet die aan jouw kant staat die naar jouw mening het beste van alles is en wat d at K monster betreft dat hij daar een plan mee heeft Het is oké als jij denkt dat dokters overbodig zijn omdat  God die grote K wel zal genezen als hij vindt dat het moet.

Maar het is even oké dat ik eerder geloof in dokters en medicijnen. Het is oké als je denkt dat God je de weg wijst. Maar het is ook oké dat ik iets meer vertrouwen heb in onze TomTom om me de weg te wijzen.

Zeg niet tegen me dat ik nu een plaatsje in de hel aan het reserveren ben, waar de duivel me dagelijks zal doen schrikken. Ik ga ook niet zeggen dat jij een plaatsje in het gekkenhuis aan het reserveren bent. Jij gelooft in God en het ware pad en het licht en dat is mooi. Ik geloof in het leven, de wetenschap en het lot en dat is minstens even eerlijk, of niet? Je mag drie maal raden waarover die gedachtenwisseling gisteren ging!!! De auto's rijden met een slakkengangetje voort door de dichte mist een automobilist neemt het zekere voor het onzekere en rijdt heel voorzichtig achter zijn voorganger aan.

Vaag ziet hij de achterlichten nog net opgloeien in de dichte mist. Plotseling trapt de bestuurder van de voorste auto op zijn rem de bestuurder van de tweede auto maakt een noodstop, hij springt uit zijn auto en vraagt aan de andere: Zie ginds komt de stoomboot Wij kunnen er grappen over maken maar voor de" gelovige" kinderen is hij nog steeds magie niettegenstaande Onze wereld is al oud, maar hoe alles de laatste jaren veranderd is Neem nu de Sint. De brave man is vorige week weer toegekomen per stoomboot uit Spanje.

Maar in de supermarkten was hij er al een tijdje. Hoe moet dat toch met onze jongsten met al die S inten? Niet echt verstandig en zo zal het geheim van de Sint niet lang overeind blijven want tegenwoordig heeft elk kind op zijn minst een te hoge IQ of ADHD. In het eerste geval zien ze op maandag in de krant dat de Sint de zaterdag aankwam in Antwerpen én ergens in Nederland, telkens op hetzelfde uur.

In het tweede geval is het nog duidelijker: Geef toe, niet abnormaal dat daar vragen over gesteld worden. Met het kruis op de mijter kon indertijd veel verklaard worden: Op zaterdag wordt ons glutenkindje naar de dansles gebracht  en onderweg ziet ze de Sint ergens uit een huis naar buiten komen en in een auto stappen, waar natuurlijk geen stoom uitkomt wel veel CO2, maar dat is een andere kwestie.

Na de dansles snel even "de supermarkt " binnen, waar de Sint ook aanwezig was. Na de middag gaat het dan richting "'t stad" om wat te shoppen, waar ze de Sint minstens drie keer tegenkomen. Op de terugweg nog snel eens de Carrefour binnen omdat ze iets vergeten waren en ja hoor: Omdat de Sint al met de boot is aangekomen, mag  verondersteld worden dat hij snel bekomen is van zijn reis per stoomboot, maar het blijft een straffe toer om overal op te duiken waar je zelf opduikt en onderweg nog telkens de tijd gevonden te hebben om van kapsel, baard, kledij en bril te veranderen..

Ik zou in dat kinderhoofdje willen kijken! Neen, dan waren wij vroeger beter af. Dat was de échte magie van de Sint: We wisten dat hij was toegekomen per stoomboot, omdat het ons verteld werd. We wisten dat hij 's nachts over ons dak had gelopen, omdat er 's morgens heel af en toe iets in ons schoentje lag. Neen, de man opereerde voornamelijk in het donker. Nooit zaten wij overdag zenuwachtig te hopen dat er plots ergens een deur zou open gaan en dat er koekjes naar binnen zouden gesmeten worden.

Maar zodra het donker werd, wisten we dat zoiets op elk moment kon gebeuren. Dát was de magie van de Sint: De brave man was uitsluitend 's nachts actief. Behalve die ene keer, toen ik de slaap niet kon vatten en totaal onverwacht in de week vóór 6 december 's avonds rond een uur of tien in de woonkamer opdook, waar mijn ma een rieten poppenwagentje aan het opsmukken was m et zelfgemaakte dekentjes en een mooi sto ffen kapje. Toen besefte ik het niet, nu wel: Hoeveel kunnen er dát zeggen?

Dat rieten poppenwagentje heeft nog steeds succes bij onze kleindochtertjes.. Ben jij een beauty queen? Of voor de heren bezoekers Onlangs had ik een oud foto-album in handen en kon ik nog eens zien hoe mijn kort, donker jongenskopje met ouder worden veranderde in donkere Pipi Langkous vlechtjes. Die strikjes waren het enige dat ik toeliet om iets " meisjesachtigs" van dat kopje te maken.

Het heeft een tijd geduurd voor uiterlijkheden een belangrijker plaats vonden in mijn wereldje. Tsja dat kostschoolgedoe zal ook niet stimulerend gewerkt hebben, vrees ik! Ons ma die er elke dag tip top uitzag als kapster, heeft vaak gezucht maar het is uiteindelijk toch nog goed gekomen, vind ik! Als ik de kleindochtertjes bekijk dan zijn ze stuk voor stuk 4  Beauty queentjes in spe.

Al weet de ene al stukken beter dan de andere wat ze wel dan niet wil dragen, alle 4 zijn ze niet weg te slaan uit de badkamer als oma hier en daar met een paar lepe trukjes , de werkelijkheid probeert te forceren en willen ze ook wel eens een kleurtje op de lippen of een nagellak uitproberen!

Maar zelfs na al die jaren heb ik nog steeds geen strak dagelijks beauty ritueel. Make-up draag ik alleen maar met mate als we naar feestjes gaan of op dagen dat ik mezelf niet zo geslaagd  vind. Ja, die dagen heb ik, niet vaak ,maar ze zijn er. Dan denk ik dat een likje verf wat aan die flop kan doen al heeft dat gevoel meestal niets met uiterlijkheden te maken maar eerder een niet goed in je vel zitten! Het enige wat ik misschien wel meegekregen heb, is het belang va n een mooi kapsel , daar kan ik wat meer tijd in steken.

Ik vind die mooie smokey eyes-look ook oké maar ik vrees dat ik daar de verkeerde ogen voor heb. Ik krijg er zombie ogen mee.

Leuk voor Halloween, minder voor feestjes. Als ik dan al eens make-up gebruik, beperkt zich dat tot een streepje eye-liner, wat mascara, wat blush en soms een streepje glitterliner op mijn bovenste ooglid.

Dat ego, weet je wel!! Mijn morgenritueel begint bij het opstaan, naar de keuken gaan voor een kopje thee een stukje fruit en cornflakes met platte kaas!

Intussen lees ik het sportgedeelte van de gazet en daarna slenter ik even naar de pc. Pas dan geraak ik " opgewarmd en  aanspreekbaar. Dan switch ik naar de dag routine of als de kleinkinderen er zijn de oma-mode zoals eten klaarzetten, kleren klaarleggen, kinderen wakker maken, kinderen laten eten, ja voor sommigen onder jullie niet onbekend!. Geen tijd voor beauty en ontspanning dan.

Samen poetsen we dan de tanden een goed voorbeeld geven, daar heb ik altijd tijd voor. Daarna waag ik me aan een douche. Ik zou graag willen vertellen dat ik daar zo ondersta als die vrouw in de herbal dinges reclame, maar nee hoor ik doe het met een eenvoudige shampoo en douche gel.

Na de douche wordt er gesmeerd uit een potteke dagcrème en dat zal het zo wel zijn. Zit er een beautyqueen in mij? Ik weet het niet. Als je beauty associeert met veel fond de teint, dan zie ik dat voor mezelf niet zitten. Geef mij maar à la naturel voor een " naturelle" dag. En vraag me nu niet waarom ik hierover begon Wat ik wel weet is dat vandaag ons glutenkindje de rij van verjaardagen deze maand afsluit door 5 kaarsjes uit te blazen.

Proficiat kleine kapoen of zoals elke oma zegt: We gaan er met verkrachte eenden tegenaan. Daar krijg je stierballen van. Eindelijk werd een tipje van de kuier opgelicht. Hij werd aan de ogen geopereerd van kakkerlak. Ze konden elkaar niet luchten ze waren aarsvijanden.

De pastoor beklemtoonde in zijn holibi de verdraagzaamheid onder de mensen. Zij hebben een huis van een kast. Je imiteert me mateloos. Sorry, neemt u mij niet dadelijk.

De zanger kreeg een staande ovulatie. Iemand dood maken met een blije mus. Niet zo hard van de toren springen. Eindelijk vielen hem de schelpen van de ogen. Dit steekt er met kop en schotel bovenuit. Aha, daar komt de kat uit de zak. Sorry lieve bezoeker, maar heb ik jou van je abrikoos gebracht? Ik had het in één van mijn vorige logjes over mijn voorliefde om in de herfst te gaan wandelen in de natuur. Zo´n wandeling door het bos doet een mens deugd.

Nochtans las i k in reacties dat sommigen daar een totaal ander gevoel bij hebben. Dat maakt ons zo uniek!

Maar a an alle mensen die met een herfstdepressie zitten, zou ik willen aanraden om eens een goede natuurwandeling te maken als het weer meezit natuurl ijk. Zo even in de natuur Een wereld waar de ministers ons dagelijks aanmanen om nog harder te werken om de economie aan te zwengelen, om nog meer belastingen te betalen Moet ik nog verder gaan?

Daarom ook ga ik graag even doello os wand ele n Maar ik denk dat ik beter terugkeer naar het gevoel dat ik kreeg als ik zag hoe d e penselen van de herfst  de struiken in de mooiste herfstkleuren geverfd hadden.

Ik liep er tussendoor en ik genoot van de geuren en kleuren. De lage zonnestralen deden de bladeren intens rood gloeien. Het was alsof de struiken in brand stonden. Omdat ik nog steeds de naweeën heb van mijn katholieke opvoeding en die door de kleinkinderen af en toe terug opgeroepen worden, kwam de gedachte aan het Bijbelverhaal met het brandende braambos waarin Abraham God zag verschijnen zomaar naar boven.

Misschien hoopte ik ook zo´n verschijnsel te mogen meemaken Maar nee, hoor ik behoor niet tot de geroepenen en daarom verdween de zon  onder een pak wolken en zagen de struiken er ineens een stuk minder flamboyant uit. En nu bedenk ik dat een mens toch steeds voor een deel een product van zijn opvoeding blijft.

Als kind kreeg ik een katholieke opvoeding. We zongen religieuze liederen en luisterden naar de Bijbelverhalen en het evangelie. Af en toe moesten we ook voor de klas komen om over Jezus te praten en een Bijbelverhaal na te vertellen. Het zag er toen allemaal zo vrolijk uit als ik er nu over nadenk. Waarom vraag ik me dan af, hangt er in de katholieke kerken altijd een gruwelijk gefolterde Jezus aan dat afschuwelijk kruis, terwijl er bloed uit zijn zijde en handen en voeten drupt?

Is dat de blijde boodschap? Naarmate je ouder wordt , worstel je je door de jaren van volwassenheid heen met een wrang gevoel over alles wat men jou ingeprent heeft over die God en kerk. Iedere Godsdienst hangt van bloed en gruweldaden aan elkaar. Mensen gooien bommen naar elkaar, doden onschuldige mensen en kinderen en dat allemaal ter ere van die God die toevallig hun God is door cultuur en opvoeding.

Moest ik als klein kind in een stam van de Indianen zijn opgegroeid, ik had van de hele Jezus historie niets gehoord en ik zou dan waarschijnlijk één of andere totempaal aanbidden Moest ik als klein kind in een moslimland geboren zijn, dan droeg ik nu wellicht een hoofddoek en was ik hardvochtig door de ouderen van mijn gemeenschap besneden Dat kon je onlangs nog op TV zien!

Oh mens toch, ik mag er niet aan denken Maa r ik ben vandaag wel weer mijn ei kwijt en wil nog even stilstaan bij een paar foto's van mijn wandeling Mijn brandend braambos! Prachtige kleurvariaties   Ook de varen verliest zijn kleur om Geen idee waarover dit zal gaan.. Hier zit ik dan voor een leeg scherm. Pijpen bij buch in de gevangenis. Blondje wordt erg geil van het bekijken van pornoboekje. Benen wijdt dan lik ik je!

Tina uit Best mastubeerd voor de camera. Als je bij de club wilt moet je pijpen en geneukt worden. Ze is gek op sperma van oudere mannen. Dit stel vind het geil om zich te filmen tijdens het neuken. Tieten neuken pijpen en haar kut neuken. Het gillen maakt hem geiler als hij haar anal neukt. Eindelijk neukt hij het roze poesje van de blonde sportsc Pijpende homo boys tijdens het festival op het valkhof in Siliconen borsten en opgespoten pijplippen bij dik pikgei Dokter onderzoekt een jong sletje op een aparte manier.

Heel diep in kutje geneukt. Blond sletje masturbeert op een biologische manier. Schattige studente komt thuis bij een bloed geil vriendje. Getinte meid krijgt sperma in haar mondje gespoten. Zijn mooie geaderde dikke pik diep in haar natte kut. Blond sletje speelt met haar kutje in het wellness centre. Afsjorren met je vrienden. Blonde milf verwent het kutje van de nieuwe buurvrouw.

Tatoega op je geschoren kutje. Schudden met die dikke tieten. Oude lesbi sletjes gaan los. Indo milf slet bij het zwembad afgepaald door grote lul. Vriendinnetjes worden betrapt tijdens de sex door de masseur. Hij laat haar kutje spuiten. Het geil druipt uit haar lesbische kut bij het vuist neuken. Mooie dame wordt geneukt door een grote genotsknots. Ja laat je ballen tegen mijn klit slaan als je me van ach






Gratis shemale geile neukfilm


Tierlantijntjes, lichtjes, ballen en sterren,  gewoon alles inbegrepen. Niet dat ik zo fanatiek kerstgezind ben maar de sfeer rond die periode spreekt me wel aan en - 't moet gezegd - als ik er dan toch aan meedoe, wil ik het ook goed doen.

En dat is het nu net, op een kerstboom hoort een "piek", de kroon op het werk, de illusie dat de ster van Bethlehem boven de huiskamer hangt, de kers op de taart, zeg maar.

En die ster liet ik door het " haasten" vallen En dan dwalen mijn gedachten alweer af naar mijn kindertijd en de tijd toen onze kinderen nog klein waren, toen de kerstboom nog geen reden tot stress was, toen het niet gaf dat hij er lelijk uitzag, als hij maar schitterde. De ballen waren toen niet aangepast aan "het interieur" en ook niet aan de kersttafel die straks weer voor stress zal zorgen en hij was ook niet aangepast aan de laatste modetrends wat betreft kerstversiering.

Neen, hij was een allegaartje van kleuren en dan denk ik ook aan die "watte" die op het kerststalletje dienst moest doen als sneeuw en die in de fik vloog door een verdwaald vonkje van een vuurstokje. Er ligt nu weer "watte" op de kerststal, niet dezelfde stal als toen ik klein was. Neen éé n uit Afrika, handgesneden, met een Kindje Jezus , Jozef en Maria - allen met een Afrikaanse look-  die elk langs één kant van de kribbe staan en met ook nog de os en de ezel om het kleintje warm te houden en buiten het stalletje langs de ene kant de herders met hun schapen, langs de andere kant de drie koningen met hun wierook en mirre.

In mijn zoektocht naar een piek, viel het me ineens op dat kerststalletjes ook niet meer echt "in" zijn. Geen Jozefkes en Maria's meer met Kerstmis. Hoe zou dat komen? Niet dat ik zo'n aanhanger ben van dat nostalgisch verhaal, maar het schiep sfeer.

Is het nu niet allemaal veel te veel commercie geworden? Samen aan tafel zitten met onze kinderen en kleinkinderen, ongelofelijk fier zijn op hen, beseffen wat een mooi gezin we hebben, voor elk een cadeautje hebben, de gordijnen sluiten, een paar kaarsjes doen branden en mij er niets van aantrekken dat de kerstboom er dit jaar eigenlijk een beetje scheef bij staat, dat zijn mijn plannen voor 24 december, met of zonder piek in die haast echt lijkende Kerstboom!

Alvast op voorhand een fij ne en pretti ge Kerst aan iedere bezoeker die hier misschien niet meer geraakt voor de grote dag! Een heel mooie gedachte Daarom voor al diegenen die in eenzaamheid of ziekte de komende dagen moeten doorbrengen To be or not to be..

Geïnspireerd door Shakespeare en hopend dat we er na vandaag ook nog zijn! Wijsheden met een knipoogje. On s z orgenkind je blijft maar z iek en de juiste diagnose is nog niet gesteld.

Oma heeft dus de handen vol zodat van blogbezoekjes niet veel in huis komt en ik 's avonds bekaf ben. M aar ik haal mijn " schade" wel in als ik de 21ste overleef! Maar voor het geval het morgen fout loopt, snel nog even wat tips Houd je ogen op de sterren gericht en je voeten stevig op de grond.

Ik beperk mij tot blunders. Gewone wijsheden voor the day before!! Eckhart Tolle Tot morgen bij leven en welzijn?

Een verwittigd man is er twee waard! Met een kleindochtertje dat hier al 3 dagen uitziekt even snel de  druivelaar lenen. Een koppel vierde zijn 40ste huwelijksverjaardag. Een journalist wou weten hoe het kwam dat ze nog steeds zo'n vredevolle liefde uitstraalden en zo gelukkig leken.

We waren nog niet zo ver gevorderd toen mijn vrouw haar ezel struikelden waarop ze heel rustig zei: Ze trok de ezel recht en we vervolgden onze weg. Iets verder struikelde de ezel opnieuw. Even kalm als daarvoor zei mijn vrouw: We waren nog geen halve mijl opgeschoten toen de ezel voor de derde keer struikelde.

Toen trok mijn vrouw; nog steeds even kalm, een revolver uit haar rugzak en schoot de ezel dood waarop ik mij kwaad maakte en haar toeschreeuwde wat ik dacht van de manier waarop ze het dier behandelde!

Ze keek me recht in de ogen en antwoordde op kalme toon: Sinds die dag hebben we nooit meer ruzie gemaakt. Moraal van het verhaal Naar het einde van het jaar toe zet een mens de dingen soms eens naast elkaar en kan dan tot rare vaststellin gen komen..

De geur van sinaasappels vs de geur van vanille. Etensgeluiden vs iemand die met smaak kan genieten van de maaltijd Aan tafel blijven zitten als het bord leeg is vs gezellig napraten na het eten. Te laat komen vs netjes op tijd ergens geraken. Het getik van een uurwerk vs het uurwerk altijd willen dragen.

Iemand die zit te wiebelen met zijn benen vs dansen Te luide muziek in de woonkamer vs de radio die constant aanstaat. Teveel kleuren door elkaar vs een wit interieur met talrijke kleuraccenten. Deuren die dichtgegooid worden vs schuifdeuren. Slurpen vs rietjes in een drankje. Te rijp fruit vs aardbeien die erg rijp zijn. Mensen die door elkaar praten vs een bende vrienden bij elkaar. Kleedhokjes in het zwembad vs baantjes trekken.

Mensen die roepen vs gillen van plezier. Fluiten en neuriën vs mensen die meezingen met een liedje. Ken jij er ook een paar bedenken? Kerstmarkt koud en veel volk,  veel te veel volk, bijna géén parking te vinden  en volk S chuifelen door een echte mensenzee met koude tenen warm appelsap met kaneel.

K raampjes, kraampjes, kraampjes met allerlei prulletjes  van houten beeldjes tot wollen sokken. D e keuze kopen of niet? E chte nougat van Mmmmontélimar  de geur van warme wijn  en van smoutebollen. Ballonnen, mensen in alle kleuren  en in alle talen en in alle formaten.

L ichtjes, héél veel lichtjes. P akjes, kerstgeschenkjes  en volk, volk,  veel te veel volk op de kerstmarkt in Valkenburg. Jullie hebben het zeker gehoord of gelezen..

Een doodgewone schooldag tot plots de nachtmerrie begon! Je kan het als het zoveelste bericht klasseren of meevoelen met een dorp dat er de dag na de feiten nog steeds verdwaasd en ontredderd bijligt. In een periode van het jaar waar alles draait rond " peins en vrede" spatten alle dromen van zovelen door de waanzin van die éne enkeling uiteen.

Gruwel , ongeloof, angst geen woorden kunnen vertellen wat daar in dat dorp moet leven. Wat bezielt een jonge gast van 20 om zomaar - zonder scrupules - een school binnen te stappen nadat hij zijn moeder reeds had doodgeschoten om dan in één salvo 20 kinderen tussen 5 à 10 j en 7 volwassenen dood te schieten? Juist omda t de meerderheid van de slachtoffers kinderen zijn, raakt het ons zo. Die schietpartijen zijn stilaan " zo gewoon" geworden dat we bijna een perfect scenario hebben om de volgende dagen samen te vatten.

Eerst gaat men op zoek naar een antwoord op de vraag waarom dit kon gebeuren. Mogelijk krijgt die vraag nooit een antwoord en dan gaat men speculeren over wie, wat en hoe en men zal mogelijke motieven vinden maar op de vraag waarom iemand op een vrijdagmorgen een lagere school binnenstapt en in het wilde weg begint te schieten, dat kan je proberen uit te leggen, maar nooit begrijpen. Velen stellen zic h dan ook terecht de vraag: Na eerdere zinloze massamoorden is dit toch wel een dieptepunt.

Het debat over voor - of tegen wapenbezit zal wel weer hoog oplaaien maar zoals zo vaak overschreeuwd worden door de groep voorstanders van wapenbezit die gesteund door de grondwet die het recht op wapenbezit vastlegde, zich sterk voelen.

Intussen zal men weer vergeten dat mensen dood schieten een stuk gemakkelijker is als er wapens in handbereik zijn! Wie denkt dat het bezit van wapens de beste manier is om de onveiligheid te bestrijden, kan niet naast die gebeurtenis kijken.. Maar, na een tijdje zal het wel weer stil worden rond dit debat tot de hele cyclus bij een volgende schietpartij weer kan herbeginnen! Het wordt dringend tijd dat onze wereldleiders die nu allemaal geschokt reageren, snel maatregelen treffen om in de toekomst dergelijke  moordpartijen proberen te voorkomen!

De vraag is alleen maar of daar voldoende draagvlak en politieke moed voor is? Kaarslicht en verre herinneringen. Nu ik toch bezig ben met herinneringen op te halen De decembermaand is de maand bij uitstek om overal kaarsjes aan te steken en zo een romantische sfeer te creëren. Bij al dat kaarslicht gaan mijn gedachten wel eens terug naar mijn tienerjaren en die weekend s bij het lic ht van een Ik zat nog op kostschool en was enkel om de maand met het weekend thuis.

M ijn ouders vonden dat ik op een redelijke tijd naar bed moest en u iteraard vond ik die tijd niet redelijk, maar dat terzijde. Omdat mijn zus 6 jaar ouder is, h a d ik op die avonden vaak " vrij spel" en dan zette ik soms zachtjes haar transistor radiootje aan. Vanuit mijn warm bed lag ik dan met dat radioo t je, met een grote ronde schijf waarop je de zender kon kiezen weg te dromen. Ik schoof mijn kussen naar het speakertje toe en schreef bij het licht van het toestelletje in mijn dagboek w ant als tiener, met hartverscheurende belevenissen, hield je uiteraard een dagboek bij.

Ondertussen luisterde ik naar Radio Veronica, de echte muziekzender die vanaf het schip op de Noordzee muziek uitstuurde en door de politiek en media: T iens, we ha d den het gisteren op de blogbijeenkomst nog over d i e zender!! Er was een programma ik ben de naa m vergeten dat laat begon maar de moeite waard was. Met zwoele stem werden gedichten van luisteraars voorgelezen die deze in hun diepste "liefdes"- wanhoop hadden toegestuurd. Soms eindigde zo'n gedicht met een gebroken stem, waarna uiteraard de tranen bijna op mijn kussen dropen.

Och wat een leed, och wat zielig, het was meer dan een tienerhart kon verdragen en zeker een tienerhart dat onder een streng kostschool regime gevangen zat. Natuurlijk hadden wij ook "papieren" liefdes of v an die film s terren waar je over droomde en die nog noooooooit van jou gehoord hadden. D i e gedichten pasten feilloos bij die gevoelens. Na die tienertijd verdween het programma uit mijn belangstelling en als ik het nog eens een keertje hoorde, dan gingen mijn haren overeind staan van narigheid.

Bah, wat een blikkentrommel lyriek maar toen als tiener raakte het mij wel. Ach ja, die tienerjaren, tegenwoordig steevast de pubertijd genoemd, maar ik vind tienerjaren leuker klinken.

De zwijmelende tijd, die zo kort duurt, waar je - als ze goed waren- je leven lang met een glimlach naar terugkijkt met of zonder kaarslicht. Waren de winters vroeger strenger? Het was ons ma die altijd als eerste beneden kwam en voor warmte zorgde! Dat was elke wintermorgen een hele job. Eerst de as uit de kachelpot schudden en een overvolle asbak buiten dragen. Wij hadden geen badkamer - toch niet toen ik nog kind was - en moesten ons beneden in de keuken wassen. Het zijn niet alleen de warmwaterkruiken of in handdoeken gewikkelde strijkijzers in bed of de prachtige ijsbloemen op de ramen die me doen terugdenken aan toen, ik denk ook nog aan de schapenvellen die bij de ergste koude op het bed lagen.

We stonden er niet bij stil maar dat was een echte luxe en logisch dat ons ma er zuinig mee omsprong! In de school stonden onze natte schoenen rond de roodgebrande potkachels. Het was pas enkele jaren later dat we daar voor het eerst de radiator ontdekten lang voor die thuis geïnstalleerd werd. Op school was in de winter de "melkbedeling" een ramp: Om die te ontdooien , werden ze op die radiators in de klas gezet. Als het dan speeltijd was in de voormiddag, was de melk heel dikwijls nog niet helemaal ontdooid.

Gekoeld was die dus wel, maar lekker? Ma breidde voor ons ook een "lange broek". Die moest dan gedragen worden onder een rokje of een jurkje, het was voor een meisje schandalig die zo te dragen. Wat een rijk verleden …als ik denk aan die warmte binnen 's avonds toen het buiten vroor dat het kraakte, samen met de voeten op de Leuvense stoof ons ma kousen aan het stoppen en wij choco melk drinkend en met een boek op de schoot of luisterend naar één of ander radioprogramma of bij de muziek van bijna kapotgespeelde LPs Of ik nu terug wil naar die tijd van toen?

Neen, ik neem die wel mee als een nostalgische herinnering. Geef me maar het gemak en comfort van vandaag voor dat thuisgevoel zal ik wel proberen te zorgen! Als de vorst zich aanmeldt December brengt ook dit jaar de vriesman mee alleen wordt die nu meer buiten gesloten dan vroeger. T oen was het zo dat hij op een wintermorgen op het raam van mijn slaapkamer een mooi winterlandschap tekende.

In samenwerking met de condensatie had hij schone witte sterren en strepen op het raam gezet. Toen ik uit mijn bed sprong liet hij mij voelen dat het menens was want mijn voeten stonden dan te trappelen op de koude ondergrond. Dat was altijd even aanpassen na de heerlijke warmte van mijn bed. Het duurde altijd even voor ik naar buiten staarde om de schoonheid van het vrieslandschap te bewonderen. Ja, het heeft iets speciaals als plots alles wit geverfd is. Tussen de graspluimen zie ik een vergeten spinnenweb volledig wit.

Daar waar de spin haar verblijfplaats zoveel mogelijk verborgen hield, zijn de fijne draadjes  aangedikt met witte parels. Prachtig hoe de architectuur van zo een klein beestje zo in de schijnwerpers komt te staan van een rood opkomende winterse zon. Wanneer ik dan even diep uitadem, zie ik mijn adem als een warme wolk mijn mond verlaten. Vroeger, v oor ik naar school vertrok, kon ik genieten  van alles wat de vriesman getekend had in de nacht. De velden waren volledig wit gekleurd en af en toe zag ik een paar bruine klompen aarde steken waar het oneffen lag.

Een zwarte merel liep er soms te paraderen met zijn schone donkere frak aan alsof hij de laatste nieuwe wintermode kwam tonen.

Toen ik te dicht in zijn buurt kwam, steeg hij dan met enkele vleugelslagen op en liet zich zweven tot aan het volgende veld. In de schijn van de winterse zonnestralen was hij een prachtig contrast. Druppels lagen als parels op de bladeren en ondiepe plassen waren omgetoverd tot spiegels. Zoals in de tijd toen ik nog een speels kind was, zo zet ik ook nu mijn voet op het zwakke ijs van een plas om te zien hoe hard het gevroren heeft.

Blijkbaar niet veel in verhouding met al dat wit want mijn voet schiet door het pelletje ijs. Daar ligt de ijsspiegel nu gebroken zoals ik die ook brak in mijn kinderjaren. Sommige waren niet te breken als het hard gevroren had! Soms stonden we er met vrienden op te springen of gooiden we er stenen op. Niet dat we de natuurspiegels wilden breken, maar het hoorde nu eenmaal bij het opgroeien van al dat jong geweld in de winterperiode  Het is eigenaardig hoe de eerste vrieskoude mij al die details voor ogen brengt.

Misschien omdat alles plots een andere aanblik krijgt en de mens de overstap moet maken van seizoen naar seizoen. De schouwen spuwen hier en daar weer hun rook naar buiten en witte of grijze slierten tekenen zich grillig tegen een blauwe hemel. Je kunt zelfs ruiken waar er hout  gebrand wordt en dat heeft zo zijn charmes. Vandaag kijkt onze jeugd vaak niet meer op bij de pracht van  winterlandschappen omdat  hun duimen zich opwarmen op de toetsen van het computerklavier of de afstandsbediening.

Maar  ik…ik breng nog steeds mijn handen voor mijn mond om ze warm te blazen. Ik stamp met mijn voeten op de grond en ik sla mijn armen als vleugels om mijn lijf alsof ik zelf boven het winterlandschap zou willen vliegen. Boven mij tekent ondertussen een vliegtuig geruisloos witte strepen die na enige tijd vervagen. Waarschijnlijk is het op weg naar warmere oorden ver van de wit gevroren landschappen van ons Kempisch dorp.

Ik kan het niet nalaten om te wandelen en terug thuis stap ik nog even op het witte gazon waar het kille gras onder mijn zolen kraakt en waar elke afdruk een verhaal is. Achter mij liggen mijn donkergroene afdrukken en zoals in mijn kinderjaren verander ik soms van richting om een gazontekening te maken en waan ik mij een artiest. Straks ontdooit het landschap en zal ook mijn schilderij verdwenen zijn. De duisternis valt in, het belooft weer een koude nacht te worden.

Binnen zorgt de kerstversiering voor een gezellige warmte en buiten heeft mijn lieve slaapgenoot - op vraag van de buren - ook voor dat tikje sfeer gezorgd. Sommigen laten zelfs de rolluiken langer opgetrokken om mee te genieten.. Ik hoop dat de niet West Vlamingen ook " ontspannen"!! De Paus komt op bezoek naar België. Wanneer hij van het vliegtuig stapt, staan  koning Albert en koningin Paola klaar om hem te verwelkomen. De Paus geeft de koning een handdruk en aan de koningin ook en knijpt in haar rechter borst.

Allebei geven ze geen reactie. Weer staan ze aan de luchthaven en wensen ze de Paus een goeie terugreis. Albert krijgt een hand, Paola krijgt een hand en nu knijpt de Paus in haar rechter borst. Albert kan er niet meer tegen en vraagt aan de Pa u s waarom hij dat doet? Klinkt het volgende bekend? Zodra de wekker afloopt, wipt ze uit bed en start ze de dag met een douche en een kort ontbijt terwijl ze voor de lunchpakketten van de kinderen zorgt.

Enkele dagen per week rijdt ze dan naar haar werk nadat ze de kinderen op school afgezet heeft. De dagen dat ze niet moet werken, vliegt ze thuis in de was, de strijk en de schoonmaak. Soms werkt ze daarvoor door tot in de late uurtjes, maar dat deert haar niet. Tussendoor doet ze haar boodschappen, bezoekt en ontvangt ze vrienden en richt ze haar huis knus in. Dagelijks begeleidt ze de kinderen met hun huiswerk terwijl ze in haar kookpotten roert en een heerlijke maaltijd ineen flanst.

Soms is het een beetje puzzelen, maar toch slaagt ze erin dagelijks om met het hele gezin of toch op zijn minst de kinderen samen te eten. Ze fungeert regelmatig als taxi om haar  kroost naar feestjes, kine, tekenschool , zwemmen, ten nis, dansles, logopedie, de jeugdbeweging,… te brengen. In het weekend vertoeft ze graag samen met haar gezin thuis of op uitstap.. Daarenboven is ze ook nog eens verpleegster, schilder die de kamer van de kids een nieuw tintje geeft, echtgenote, is ze er als één van haar dierbaren een luisterend oor nodig heeft..

Haar programma zit behoorlijk vol. D a n heb ik het over de dochter en de schoondochter. De traditie wordt in stand gehouden! Hey, did you happen to see the most beautiful Ik hoorde daar juist de variant op de radio en ik had de titel voor mijn logje gevonden!! Er zit misschien wel wat sleet op dat wagentje na 67 j maar toch was het niet binnen te houden! Als ik denk aan diegenen die dit jaar gegaan zijn - jonger dan ikzelf - dan moet ik naar buiten om te genieten van zoveel pracht en van die unieke wereld waar we maar zo kort in leven…Ik wil voelen dat ik leef en dat met volle teugen inademen.

Dat is een deel van de " oogst van vandaag" overgoten met een vleugje poëzie! Ik zou we l schilder willen zijn om dit gebrek aan kleur op linnen te bewaren. De bomen houden zich behoedzaam stil. Niet het minste takgetril. Een ruisend beekje, zeer rustiek, lieflijk en poëtisch.. Waar men gaat langs Vlaamse wegen  komt met sneeuwruimers tegen In de stille Kempen W itte pracht in poeder vacht betovering na éé n winternacht!

Met een beetje fantasie J e z iet toch ook die door de sneeuw gemaakte sneeuwman? Wat futuristisch misschien maar who cares? Wat schud ik vandaag uit mijn mouw?

Bij gebrek aan iets anders en omdat ik niets in mijn schoentje vond, zoek ik mijn troost bij verspreekwoorden tussen pot en pint: Al het goede komt uit de tap.

Alcohol in de wonden strooien. Alle wegen leiden naar de kroeg. Alleen voor bier komt de aap uit m'n mouw. Als het bier is in de man, bestellen we nog een kan. Als je hoort hoe het klokje thuis tikt, zit je niet in het café. Als ma van huis is, komt het bier op tafel. Als twee zuiplappen vechten om een pint, gaat de derde ermee heen. Beter 1 biertje in je hand, dan tien op de grond. Bier goed, al goed. Bier om bier, malt om malt.

Bier verzoet de arbeid. Dat is geen zuivere pils. De beste zuiplappen zitten thuis. De glazen horen klinken, maar niet weten waar de tap is. De kater in de put vinden. De kogel is door de kroeg. De kroegbaas heeft voor elk wat pils. De pils aan Maarten geven. De pils uit de tap kijken. Doe mij nog maar zo'n blonde jongen. Een biertje maakt nog geen dronkenschap. Een ezel drinkt niet twee keer van dezelfde malt. Een goed caf é om de hoek, is beter dan een verre brouwerij.

Een pilsje in de kraag vatten. Eens gedronken blijft gedronken. Eigen tap, is goud waard. Er zit een addertje onder mijn glas. Geen bier zonder schuim. Goede wijn is nog geen bier. Het bier bij de buren is altijd koeler. Koning Winter of is het de prins? Zo was het hier op maandagmorgen Als dat maar geen stokken in de wielen steekt!!

Koning Winter heeft zichzelf weer eens onuitgenodigd aangekondigd. Ik vraag me af waarom alleen dat seizoen een titel krijgt e n waarom dan nog een adellijke titel? Woont het misschien in een kasteel? Is er een bepaald protocol om er mee om te gaan, o f heeft het te maken met de kracht van de vrieskou, wind, regen en sneeuw? Stilaan moeten we toch alweer weerstand bieden als we de deur naar buiten openduwen. Muts, sjaal en handschoenen liggen weer klaar in de buurt van de wollen laarzen en dito mantels.

Zo lijkt het althans. Het is weer aanpassen aan het weer, a an het grijs en aan het wit, a an rode neuzen en de condens van de eigen adem, a an loopneuzen,hoestbuien en verkleumde tenen. Buiten en binnen kunnen niet meer verschillend zijn dan tijdens de laatste en eerste maanden van een jaar.

Binnenskamers gebeurt altijd iets magisch op het moment dat we de buitenwereld wegsteken. D e aanmaakhoutjes liggen bij de lucifers en het terras ligt overstelpt met houtblokken.

Ik ga voor onze houtkachel op mijn hurken zitten en doe de nodige hocus pocus om het binnen de kortste keren te doen branden. Ik blijf het geweldig vinden om het perfecte torentje van houtjes en blok te maken en enkele ogenblikken later de eerste warmtestralen al te voelen.

Ik vind het nog geweldiger om dan in de zetel ernaast te zitten. Snoeiheet wordt het daar, maar je krijgt er mij met geen stokken uit, b ehalve met houten stokken, waarmee ik het vuur gaande moet houden. Om het helemaal af te maken, staat in de keuken een brood te bakken waarvan de geur zich vermengt met die van het hout. Ik steek kaarsjes aan op de salontafel, ik doe mijn warme pyjama aan, schuifel rond in mijn pantoffels. De winter is terug gearriveerd. Het enige seizoen dat een titel kreeg.

Misschien omdat alleen de winter in staat is om van een eenvoudig lichtje een huizenhoge vlam van gezelligheid te maken. Zolang de winter maar niet al te ongenadig is of al te lang duurt z odat de koning tijdig het land kan verlaten om plaats te maken voor het elfje van de lente, kunnen we er ons mee verzoenen, toch? P e sten, we werden er de laatste tijd op een dramatische manier mee geconfronteerd. Soms zijn die pestkoppen bekend soms handelen ze vanuit de anonimit eit!

De media geeft hen daartoe de perfect e kans om zich voor te doen zoals men maar wil zonder noodzakelijk zichzelf bloot te  geven. Zijn mensen wel altijd wie we denken dat ze zijn? Het is iets waar ik al vaker over nadacht: Ik denk dat het een tweestrijd is.

Mensen zullen online onder hun eigen naam nooit alles zeggen wat ze zouden willen zeggen, omdat men niet weet wie dat wel en niet onder ogen zal krijgen. Anderzijds vertelt men ook in het echte leven vaak niet alles wat er in het hoofd speelt.

Op zich zou je het zo kunnen zien dat mensen op het internet toch meer durven omdat ze het niet tegen één levensechte persoon moeten zeggen. Dan heb je echter nog het chatmedium, wat je daar typt kan je meestal ook niet terughalen. Maar daar kan je vaak nog wegkomen met het excuus dat het niet zo grof bedoeld was of iets dergelijks. In de realiteit is dit een stuk moeilijker want je ziet aan de gedragingen van iemand wel of het al dan niet gemeend is. Wat dan met al die mensen die in de anonimiteit duiken?

Je vindt het overal terug: Voor het opstrijken van het bijhorende krediet wordt het niet gedaan, want onbekend is onbemind. Die worden achteraf toch weggelachen onder het mom van " het zal wel één of andere infantiele zot zijn die niets beters te doen had! En toch blijft men die onbekendheid opzoeken, al heb ik eerder zoiets van " als ik het niet ook onder mijn eigen naam zou kunnen, dan liever niet ".

Anonimiteit is zelden eeuwigdurend en wanneer het uitkomt zit je daar dan wel met al die mensen met blauwe schenen of pijn lijke tenen.. Is de winter nu echt begonnen? Optimist t om Het was het weekend van de goedheilige man. De magie is ze al een jaar kwijt geraakt ons oudste kleindochtertje, toch blijft de aantrekking. Drie dagen na elkaar was er een feestje ter ere van hem met als hoogtepunt zondag toen hij zijn geschenken in huis gelegd had! Die man is dan ook al zo oud dat zijn leeftijd niet meer in één dag kan  gevierd worden.

We zaten op za terdag dan ook massaal samen in de turnzaal van de school. Stoelen in militaire orde naast elkaar, waarbij je jezelf in het gelid moest plooien om te kunnen plaatsnemen. De weeë geur van turnpantoffels en zweet was nog vaag waarneembaar, de klimrekken als stille getuigen en voor sommigen misschien marteltuigen tegen de muur.

Ouders, grootouders en andere gewillige slachtoffers lieten de eerste rijen open en  wachtten, wachtten op ongeduldige, gillende, enthousiaste kinderen en op de gekende man met de lange witte baard.

Fototoestellen werden in de aanslag gehouden, de gangen naast de stoelen werden gebarricadeerd door overenthousiaste mensen die niets wil d en missen. Dan ging het licht letterlijk uit, knal de een kinderliedje uit de boxen, honderden kinderen hielden hun adem in. Hij nam plaats op een speciale stoel en klas na klas toonde een dansje. Zij zit in het derde leerjaar waardoor we la nger moesten wachten.

De kindjes in het publiek wipten op en neer als zat er een springveer in hun beentjes. Ouders en grootouders gl o mmen van trots. Iederéén veerde wel eens een keertje recht, naargelang het voorgestelde klasje. Kinderliedjes vloeiden naadloos aan elkaar en bleven in het oor hangen. Eindelijk mochten zij en haar klasgenootjes hun ding doen. De eerste tonen van het liedje vul d en de turnzaal, geen kinderliedje maar een  opzwepend Latijns-Amerikaanse nummer!

Mijn wenkbrauwen vlogen half de hoogte in. Dansen ze hier op voor die goede, ouwe man? Zal hij dat wel te boven komen? Ze danste onze schat, zoals ze altijd danst, vol overtuiging en overgave. Ik keek even op van haar heupbewegingen.

Waar had ze dat geleerd? Ik wist niet goed of ik trots moest zijn dat ze zo goed kan dansen of dat ik me zorgen moest maken dat ze —  acht jaar oud — danst als een volbloed Zuid Amerikaanse maar met een kinderlijke elegantie Dan ging het licht terug aan. De ouders, grootouders en andere sympathisanten kregen een tasje koffie aangeboden, allicht om een paar zaken door te spoelen.

Het was het laatste jaar dat ze er bij hoorde bij dat feest voor die goedheilige man. Gelukkig maar, want ik lig ongetwijfeld volgend jaar nog steeds als een vis op het droge naar adem te happen als ik aan haar bewegingen denk. Een man stelt op de markt, vragen voor een enquête: Waarmee ik niets bedoel!

Drie mannen waren aan het wandelen toen ze plots een wilde rivier op hun pad tegenkwamen. Ze moesten aan de overkant zien te raken maar ze hadden geen idee hoe ze dat zouden doen. Terstond gaf God hem grote armen en sterke benen en hij slaagde erin om in 2 uur tijd de rivier over te steken, maar hij ging ook een paar keer bijna kopje-onder.

Toen hij dat zag, bad de tweede man ook tot God: Terstond gad God hem een roeiboot en zo slaagde hij erin om de rivier over te steken in één uur tijd. Een paar keer nochtans was hij bijna kopje-onder gegaan. Toen de derde man zag hoe het de andere twee verging, bad hij ook tot God: Over meningen of geen mening.

Gisteren nog eens een goeie gedachtenwisseling gehad me t een goeie bekende en dat bracht mij bij dit logje. Onze mening, de mening van onze ouders, onze kinderen, vrienden, kennissen, … al die meningen hebben een invloed op onze ontwikkeling en maken ons tot wie we zijn.

Alles wat men ziet, hoort, voelt en ruikt wordt door elkeen van ons op een andere manier geïnterpreteerd en in onze grijze massa opgeslagen. Op zich is dat niet zo erg. Wel belangrijk is op wat men zijn menig baseert en vooral hoe men zijn mening uit.

Ik ben daar meestal ik geef toe, niet altijd redelijk voorzichtig mee, omdat ik van mening ben ah — hier komt mijn eerste mening dat men over voldoende argumenten moet beschikken al kan het soms gebeuren dat je verschillende meningen hebt over één en hetzelfde thema, naargelang de context of de situatie.

Klinkt dit nu niet een beetje schizofreen? Er is een verschil tussen een mening hebben en jouw visie opdringen. Neem nu Godsdienst, bijvoorbeeld. Het kan heel goed zijn dat jij in God iemand ziet die aan jouw kant staat die naar jouw mening het beste van alles is en wat d at K monster betreft dat hij daar een plan mee heeft Het is oké als jij denkt dat dokters overbodig zijn omdat  God die grote K wel zal genezen als hij vindt dat het moet. Maar het is even oké dat ik eerder geloof in dokters en medicijnen.

Het is oké als je denkt dat God je de weg wijst. Maar het is ook oké dat ik iets meer vertrouwen heb in onze TomTom om me de weg te wijzen. Zeg niet tegen me dat ik nu een plaatsje in de hel aan het reserveren ben, waar de duivel me dagelijks zal doen schrikken.

Ik ga ook niet zeggen dat jij een plaatsje in het gekkenhuis aan het reserveren bent. Jij gelooft in God en het ware pad en het licht en dat is mooi. Ik geloof in het leven, de wetenschap en het lot en dat is minstens even eerlijk, of niet?

Je mag drie maal raden waarover die gedachtenwisseling gisteren ging!!! De auto's rijden met een slakkengangetje voort door de dichte mist een automobilist neemt het zekere voor het onzekere en rijdt heel voorzichtig achter zijn voorganger aan.

Vaag ziet hij de achterlichten nog net opgloeien in de dichte mist. Plotseling trapt de bestuurder van de voorste auto op zijn rem de bestuurder van de tweede auto maakt een noodstop, hij springt uit zijn auto en vraagt aan de andere: Zie ginds komt de stoomboot Wij kunnen er grappen over maken maar voor de" gelovige" kinderen is hij nog steeds magie niettegenstaande Onze wereld is al oud, maar hoe alles de laatste jaren veranderd is Neem nu de Sint. De brave man is vorige week weer toegekomen per stoomboot uit Spanje.

Maar in de supermarkten was hij er al een tijdje. Hoe moet dat toch met onze jongsten met al die S inten? Niet echt verstandig en zo zal het geheim van de Sint niet lang overeind blijven want tegenwoordig heeft elk kind op zijn minst een te hoge IQ of ADHD. In het eerste geval zien ze op maandag in de krant dat de Sint de zaterdag aankwam in Antwerpen én ergens in Nederland, telkens op hetzelfde uur.

In het tweede geval is het nog duidelijker: Geef toe, niet abnormaal dat daar vragen over gesteld worden. Met het kruis op de mijter kon indertijd veel verklaard worden: Op zaterdag wordt ons glutenkindje naar de dansles gebracht  en onderweg ziet ze de Sint ergens uit een huis naar buiten komen en in een auto stappen, waar natuurlijk geen stoom uitkomt wel veel CO2, maar dat is een andere kwestie. Na de dansles snel even "de supermarkt " binnen, waar de Sint ook aanwezig was.

Na de middag gaat het dan richting "'t stad" om wat te shoppen, waar ze de Sint minstens drie keer tegenkomen. Op de terugweg nog snel eens de Carrefour binnen omdat ze iets vergeten waren en ja hoor: Omdat de Sint al met de boot is aangekomen, mag  verondersteld worden dat hij snel bekomen is van zijn reis per stoomboot, maar het blijft een straffe toer om overal op te duiken waar je zelf opduikt en onderweg nog telkens de tijd gevonden te hebben om van kapsel, baard, kledij en bril te veranderen..

Ik zou in dat kinderhoofdje willen kijken! Neen, dan waren wij vroeger beter af. Dat was de échte magie van de Sint: We wisten dat hij was toegekomen per stoomboot, omdat het ons verteld werd. We wisten dat hij 's nachts over ons dak had gelopen, omdat er 's morgens heel af en toe iets in ons schoentje lag.

Neen, de man opereerde voornamelijk in het donker. Nooit zaten wij overdag zenuwachtig te hopen dat er plots ergens een deur zou open gaan en dat er koekjes naar binnen zouden gesmeten worden.

Maar zodra het donker werd, wisten we dat zoiets op elk moment kon gebeuren. Dát was de magie van de Sint: De brave man was uitsluitend 's nachts actief. Behalve die ene keer, toen ik de slaap niet kon vatten en totaal onverwacht in de week vóór 6 december 's avonds rond een uur of tien in de woonkamer opdook, waar mijn ma een rieten poppenwagentje aan het opsmukken was m et zelfgemaakte dekentjes en een mooi sto ffen kapje.

Toen besefte ik het niet, nu wel: Hoeveel kunnen er dát zeggen? Dat rieten poppenwagentje heeft nog steeds succes bij onze kleindochtertjes.. Ben jij een beauty queen? Of voor de heren bezoekers Onlangs had ik een oud foto-album in handen en kon ik nog eens zien hoe mijn kort, donker jongenskopje met ouder worden veranderde in donkere Pipi Langkous vlechtjes. Die strikjes waren het enige dat ik toeliet om iets " meisjesachtigs" van dat kopje te maken. Het heeft een tijd geduurd voor uiterlijkheden een belangrijker plaats vonden in mijn wereldje.

Tsja dat kostschoolgedoe zal ook niet stimulerend gewerkt hebben, vrees ik! Ons ma die er elke dag tip top uitzag als kapster, heeft vaak gezucht maar het is uiteindelijk toch nog goed gekomen, vind ik! Als ik de kleindochtertjes bekijk dan zijn ze stuk voor stuk 4  Beauty queentjes in spe.

Al weet de ene al stukken beter dan de andere wat ze wel dan niet wil dragen, alle 4 zijn ze niet weg te slaan uit de badkamer als oma hier en daar met een paar lepe trukjes , de werkelijkheid probeert te forceren en willen ze ook wel eens een kleurtje op de lippen of een nagellak uitproberen! Maar zelfs na al die jaren heb ik nog steeds geen strak dagelijks beauty ritueel. Make-up draag ik alleen maar met mate als we naar feestjes gaan of op dagen dat ik mezelf niet zo geslaagd  vind.

Ja, die dagen heb ik, niet vaak ,maar ze zijn er. Dan denk ik dat een likje verf wat aan die flop kan doen al heeft dat gevoel meestal niets met uiterlijkheden te maken maar eerder een niet goed in je vel zitten! Het enige wat ik misschien wel meegekregen heb, is het belang va n een mooi kapsel , daar kan ik wat meer tijd in steken. Ik vind die mooie smokey eyes-look ook oké maar ik vrees dat ik daar de verkeerde ogen voor heb.

Ik krijg er zombie ogen mee. Leuk voor Halloween, minder voor feestjes. Als ik dan al eens make-up gebruik, beperkt zich dat tot een streepje eye-liner, wat mascara, wat blush en soms een streepje glitterliner op mijn bovenste ooglid.

Dat ego, weet je wel!! Mijn morgenritueel begint bij het opstaan, naar de keuken gaan voor een kopje thee een stukje fruit en cornflakes met platte kaas! Intussen lees ik het sportgedeelte van de gazet en daarna slenter ik even naar de pc. Pas dan geraak ik " opgewarmd en  aanspreekbaar. Dan switch ik naar de dag routine of als de kleinkinderen er zijn de oma-mode zoals eten klaarzetten, kleren klaarleggen, kinderen wakker maken, kinderen laten eten, ja voor sommigen onder jullie niet onbekend!.

Geen tijd voor beauty en ontspanning dan. Samen poetsen we dan de tanden een goed voorbeeld geven, daar heb ik altijd tijd voor. Daarna waag ik me aan een douche. Ik zou graag willen vertellen dat ik daar zo ondersta als die vrouw in de herbal dinges reclame, maar nee hoor ik doe het met een eenvoudige shampoo en douche gel.

Na de douche wordt er gesmeerd uit een potteke dagcrème en dat zal het zo wel zijn. Zit er een beautyqueen in mij? Ik weet het niet. Als je beauty associeert met veel fond de teint, dan zie ik dat voor mezelf niet zitten. Geef mij maar à la naturel voor een " naturelle" dag. En vraag me nu niet waarom ik hierover begon Wat ik wel weet is dat vandaag ons glutenkindje de rij van verjaardagen deze maand afsluit door 5 kaarsjes uit te blazen.

Proficiat kleine kapoen of zoals elke oma zegt: We gaan er met verkrachte eenden tegenaan. Daar krijg je stierballen van. Eindelijk werd een tipje van de kuier opgelicht. Hij werd aan de ogen geopereerd van kakkerlak. Ze konden elkaar niet luchten ze waren aarsvijanden. De pastoor beklemtoonde in zijn holibi de verdraagzaamheid onder de mensen. Zij hebben een huis van een kast. Je imiteert me mateloos. Sorry, neemt u mij niet dadelijk. De zanger kreeg een staande ovulatie.

Iemand dood maken met een blije mus. Niet zo hard van de toren springen. Eindelijk vielen hem de schelpen van de ogen. Dit steekt er met kop en schotel bovenuit. Aha, daar komt de kat uit de zak. Sorry lieve bezoeker, maar heb ik jou van je abrikoos gebracht?

Ik had het in één van mijn vorige logjes over mijn voorliefde om in de herfst te gaan wandelen in de natuur. Zo´n wandeling door het bos doet een mens deugd. Nochtans las i k in reacties dat sommigen daar een totaal ander gevoel bij hebben. Dat maakt ons zo uniek! Maar a an alle mensen die met een herfstdepressie zitten, zou ik willen aanraden om eens een goede natuurwandeling te maken als het weer meezit natuurl ijk. Zo even in de natuur Een wereld waar de ministers ons dagelijks aanmanen om nog harder te werken om de economie aan te zwengelen, om nog meer belastingen te betalen Moet ik nog verder gaan?

Daarom ook ga ik graag even doello os wand ele n Maar ik denk dat ik beter terugkeer naar het gevoel dat ik kreeg als ik zag hoe d e penselen van de herfst  de struiken in de mooiste herfstkleuren geverfd hadden.

Ik liep er tussendoor en ik genoot van de geuren en kleuren. De lage zonnestralen deden de bladeren intens rood gloeien. Het was alsof de struiken in brand stonden. Omdat ik nog steeds de naweeën heb van mijn katholieke opvoeding en die door de kleinkinderen af en toe terug opgeroepen worden, kwam de gedachte aan het Bijbelverhaal met het brandende braambos waarin Abraham God zag verschijnen zomaar naar boven. Misschien hoopte ik ook zo´n verschijnsel te mogen meemaken Maar nee, hoor ik behoor niet tot de geroepenen en daarom verdween de zon  onder een pak wolken en zagen de struiken er ineens een stuk minder flamboyant uit.

En nu bedenk ik dat een mens toch steeds voor een deel een product van zijn opvoeding blijft. Als kind kreeg ik een katholieke opvoeding.

We zongen religieuze liederen en luisterden naar de Bijbelverhalen en het evangelie. Af en toe moesten we ook voor de klas komen om over Jezus te praten en een Bijbelverhaal na te vertellen.

Het zag er toen allemaal zo vrolijk uit als ik er nu over nadenk. Waarom vraag ik me dan af, hangt er in de katholieke kerken altijd een gruwelijk gefolterde Jezus aan dat afschuwelijk kruis, terwijl er bloed uit zijn zijde en handen en voeten drupt?

Is dat de blijde boodschap? Naarmate je ouder wordt , worstel je je door de jaren van volwassenheid heen met een wrang gevoel over alles wat men jou ingeprent heeft over die God en kerk. Iedere Godsdienst hangt van bloed en gruweldaden aan elkaar. Mensen gooien bommen naar elkaar, doden onschuldige mensen en kinderen en dat allemaal ter ere van die God die toevallig hun God is door cultuur en opvoeding.

Moest ik als klein kind in een stam van de Indianen zijn opgegroeid, ik had van de hele Jezus historie niets gehoord en ik zou dan waarschijnlijk één of andere totempaal aanbidden Moest ik als klein kind in een moslimland geboren zijn, dan droeg ik nu wellicht een hoofddoek en was ik hardvochtig door de ouderen van mijn gemeenschap besneden Dat kon je onlangs nog op TV zien! Oh mens toch, ik mag er niet aan denken Maa r ik ben vandaag wel weer mijn ei kwijt en wil nog even stilstaan bij een paar foto's van mijn wandeling Mijn brandend braambos!

Prachtige kleurvariaties   Ook de varen verliest zijn kleur om Geen idee waarover dit zal gaan.. Hier zit ik dan voor een leeg scherm. Mijn vingers rusten op de toetsen en ik heb geen flauw benul waarover ik vandaag zal schrijven. Mijn vingers tikken de woorden neer die met een luie traagheid in mijn grijze massa opduiken.

Ik vraag me af waarom men altijd spreekt van grijze massa? Dat bij een seniorendame dat stukje stilaan grijs wordt dat kan ik aannemen maar zover als ik mij herinner is er nog nooit iemand geweest die het over rode of gele of witte massa had! De tijd heeft dus niets te maken met het vergrijzen van dat ding. Ik weet dat ons ma, als ik iets doms gedaan had, zei: Maar o wee, dat grijs stukje van mezelf wordt er stilaan niet meer beter op.

Blijkbaar i s dat unie ke stukje van ons lijf al grijs van bij de start! Toch eens om over na te denken, niet? Omdat jullie me stilaan kennen, zullen jullie het niet ongewoon vinden dat ik even ben gaan googlen en zie wat ik bij het woord " grijze massa " vond: De witte stof is het deel dat de lange, gemyeleniseerde axonen bevat.

De grijze stof bevindt zich in de hersenen vooral maar niet uitsluitend aan de buitenkant, waar het de cortex cerebri, de schors van de grote hersenen, en de cortex cerebelli, de schors van de kleine hersenen, vormt. De grijze stof heeft als functie het verwerken van informatie, terwijl de witte stof de communicatie tussen de zenuwcellen verzorgt.

De karakteristieke grijsbruine kleur komt door het mengsel van bloedvaten en cellichamen van zenuwcellen. Voor diegenen die toch wat meer kleur in hun bovenkamer willen..

Maar soms is dat ook wel handig. Zo kan ik me gemakkelijk verschuilen achter de onhandigheid van mijn hersenen en kan ik bv met een gerust hart op Paaszaterdag paaseieren verstoppen om dan heel verbaasd met de kleinkinderen op Pasen zelf te gaan zoeken.

Dat zoeken moet ik dan ook echt, want waar lagen ze nou precies? Soms heb ik ook het gevoel dat er mannetjes in mijn hersens zitten die activiteiten doorgeven aan mij. Het gebeurt wel eens meer dat ze me laten lopen naar een plaats en dan……. En toch ben ik heel blij met mijn grijze massa. Hoe onhandig, klunzig of wat dan ook ik overkom, ik kan nooit zeggen dat het saai is in mij. D ie combinatie van ik en mijn grijze massa is goed voor het trainen van mezelf.

Elke dag is een nieuw avontuur. En nee, niet alleen omdat ik vergeten ben wat ik zou gaan doen. En weet je , grijs geeft veel mogelijkheden om te combineren of in mijn geval hier te fantaseren! Ken je dat ook die irritante telefoontjes op de meest ongelegen momenten waar men jouw tijd opeist voor één of andere enquête of om een bepaald product aan te prijzen? Ik heb al een paar keer met succes zo'n call center afgehouden door de rollen om te keren en zelf vragen te stellen.

Geloof me dat is doeltreffend en soms komisch want de pe rsoon aan de andere kant verwacht z i ch daar helemaal niet aan. Ik heb ook al eens zo'n dame de laan uit gestuurd door op e lke vraag neen te zeggen zo van: Neen " " Is mevro u w daar in de buurt? Neen" " Is er iemand anders in de buurt waar mee ik kan spreken? Ik denk dat ze in hun opleiding niet vertrouwd gemaakt zijn met een neen want het bleek een goede manier om het gesprek te stoppen.

Maar vorige week was het hier weer van dattem. Ik heb nu geen tijd voor u , goeie avond " Het was even stil aan de andere kant van de lijn, ik hoorde de dame letterlijk naar adem happen en na een euh, euh legde ze in.

Ik heb daarna even met een brede grijns naar de telefoon gekeken vooraleer ik de draad van mijn soap weer oppakte. Misschien ,heel misschien valt die bepaalde dame me niet meer lastig met telefoontjes waar niemand zit op te wachten! Ik weet het, die mensen doen ook maar hun job maar  teveel van dergelijke telefoontjes maken een mens soms krekelig zoals biebie hier en dat terwijl er zo'n int eressant programma draaide! Misschien moet ik een volgende keer zeggen dat ik de gevraagde persoon zal halen en de telefoon gewoon laten openliggen.

Ik ben benieuwd hoe lang ze het dan aan de andere kant zullen volhouden! Met maar één muisklik. De dag van vandaag is de wereld slechts een klik van ons verwijderd.

Een venster groot, zo klein is de reusachtige aardbol tegenwoordig. Je knippert met je ogen en je kan vanuit je zetel je vergapen aan pakweg China, Afrika De laatste jaren zijn er steeds maar sociale netwerksites bij gekomen. Vroeger trokken we nog naar een café om met mensen te praten, of namen we de telefoon om een babbeltje te slaan. Nu zijn mensen uit een ver verleden amper een verzoek van ons verwijderd. Het is zo eenvoudig om een afspraak met familie of vrienden te maken.

Pijpende homo boys tijdens het festival op het valkhof in Siliconen borsten en opgespoten pijplippen bij dik pikgei Dokter onderzoekt een jong sletje op een aparte manier. Heel diep in kutje geneukt. Blond sletje masturbeert op een biologische manier. Schattige studente komt thuis bij een bloed geil vriendje. Getinte meid krijgt sperma in haar mondje gespoten.

Zijn mooie geaderde dikke pik diep in haar natte kut. Blond sletje speelt met haar kutje in het wellness centre. Afsjorren met je vrienden. Blonde milf verwent het kutje van de nieuwe buurvrouw. Tatoega op je geschoren kutje. Schudden met die dikke tieten.

Oude lesbi sletjes gaan los. Indo milf slet bij het zwembad afgepaald door grote lul. Vriendinnetjes worden betrapt tijdens de sex door de masseur. Hij laat haar kutje spuiten. Het geil druipt uit haar lesbische kut bij het vuist neuken. Mooie dame wordt geneukt door een grote genotsknots. Ja laat je ballen tegen mijn klit slaan als je me van ach Geile blowjob door pikgeile tiener aan de rand van het zw Hij laat de milf een orgasme krijgen onder het neuken.

Lesbische moeders neuken elkaar met een dildo. Bij elke stoot bungelen haar tieten heen en weer. Meekijken bij een porno opname van de sexy Kelli Tyler. Beffen bij buch in de bajes. Ooh kijk die dikke tieten schudden bij elke stoot. Geneukt en daarna volle facial. Mollig milfje laat eerst haar doosje nat likken. Dan gil je wel, als een grote lul je goed diep neukt.

sex gluren bij de buren gratis pje

About the Author