Hete geile kutjes pseudo arts keuring

hete geile kutjes pseudo arts keuring

.

Geile sex gratis rijpe vrouw zoekt man

Nietsvermoedend rijd ik naar mijn afspraak toe, parkeer de auto en loop naar binnen. Ik neem plaats in de wachtkamer en dan is het mijn beurt. De keuringsarts is netjes gekleed in een witte jas en stelt zich voor.. Goededag mevrouw komt u verder. Ik ga naar binnen en ga aan de stoel zitten. De dokter stelt mij een aantal vragen, nadat die beantwoord zijn zegt hij me dat ik me uit moet kleden. Hij wijst naar een hoekje met een gordijn eromheen. Ik mag mijn slip en b.

Dan is het tijd om op de weegschaal plaats te nemen en de dokter noteert mijn gewicht, ik word gemeten en moet dan op de behandeltafel gaan zitten, waar mijn reflexen worden nagekeken en mijn hartslag wordt geluisterd.

Ik moet plat op de behandeltafel gaan liggen mijn knieën worden naar mijn borsten geduwd. De dokter constateert dat dit niet zo soepel verloopt en zegt me dat ik even mijn slip uit moet doen, zodat hij kan kijken of het dan beter gaat. Dit verzoek is wel een beetje vreemd, maar in goed vertrouwen in de dokter doe ik toch mijn stringetje uit. De dokter pakt mijn knie weer vast en duwt die naar mijn borst toe en weer terug, hij kijkt aandachtig en bedenkelijk Ik begin me toch een beetje zorgen te maken Hij duwt weer mijn knie naar mijn borst en nu ook naar buiten, hierdoor komt mijn kutje open te staan Hij duwt hem weer terug en herhaalt dit met mijn andere knie Ook daar duwt hij mijn knie naar buiten en komt mijn kutje wijd open te staan..

Dan moet ik gaan staan en kijkt de dokter mijn ruggegraat na. Zijn hand duwt nu aan de binnenkant van mijn dij, en ik voel hoe de trekkende beweging van zijn hand, mijn schaamlipjes weer opentrekt.

Hij bekijkt me aandachtig en bedenkelijk Ik voel hoe hij mijn heupen vastpakt en met zijn duimen wat licht knijpende bewegingen maakt, hierdoor komt lijkt toeval mijn billen uit elkaar en de bewegingen voel ik een beetje trekken aan mijn kontgaatje.. Wat ik nu toch vanmorgen weer beleefd heb. Ik had een afspraak voor een bezoek aan mijn huisarts gemaakt. Aangekomen vertelde de assistente dat er tijdelijk een arts in opleiding, stage liep en of ik er bezwaar tegen had om bij hem op consult te gaan.

Ik werd dan snel geholpen maar het kon wel iets langer duren. Ik zou niet weten waarom ik bezwaar moest hebben en stemde toe. De assistente bracht me naar de betreffende behandelruimte, klopte aan en bracht mij naar binnen.

Wauw, een knappe blonde dokter in witte jas kwam me tegemoet en schudde me de hand. Ik keek mijn ogen uit, wat een stuk. Na het normale consult vroeg hij of er verder nog iets was. Ik aarzelde nog even maar stuurde aan op een vage pijn in mijn buik en hoog in mijn vagina. Hij keek mij eens aan en antwoordde: Zeker als je al eens zwanger bent geweest. Dus trok ik mijn broek en slipje uit, ging op mijn rug liggen en haakte mijn benen in de beugels.

De beugels zijn aan het einde van de bank zodat je billen aan de rand van de bank liggen en je benen in de beugels een eind uitsteken. De beugels zijn draaibaar en de dokter kan dus tussen je benen komen, zitten op een stoel of staan. De knappe jonge bink trok een plastic handschoen aan zijn rechterhand en legde zijn linkerhand op mijn buik. Hij pakte een ijzeren instrument, een eendenbek die in je vagina past. Ik voelde hoe zijn vingers mijn schaamlippen uit elkaar deden en het koude staal van de eendebek tussen mijn lipjes kwam.

Heel langzaam schoof hij het ding naar binnen. De kou is niet prettig maar het idee dat iemand kijkt hoe hij iets in je kutje steekt is wel geil. Onwillekeurig drukte ik mijn benen naar buiten en maakte mijn kutje wijder. De dokter ging zitten en keek door de tang naar binnen.

Hij drukte met zijn hand hier en daar wat op mijn buik. Lekker dacht ik bij mezelf. De tang verdween uit mijn kutje. Ik hoorde geritsel en zag dat hij een handschoen aan zijn rechterhand deed. Zijn linkerhand legde hij op mijn buik en op zijn rechterhand deed hij iets uit een busje, een glijmiddel denk ik.

Hij drukte van zijn rechterhand twee vingers naar binnen. Ik voelde de vingers zo lekker tussen mijn lipjes door naar binnen gaan. Elke millimeter voelde ik en voelde me heerlijk vol worden van binnen.

Dat kan een minuutje duren. Hij legde zijn linkerhand weer op mijn buik, iets boven mijn schaamhaar, zijn duim tussen mijn schaamhaar en met de vingers van zijn rechterhand draaide hij in mijn kutje. De witte jas gaf het een heel geil effect op mij. Hij kwam nu met zijn twee vingers bij mijn G spot, die goed is ontwikkeld en zijn vingers bleven daar rusten.

Ik voelde zijn vingers heen en weer gaan over mijn G spot en kon me niet inhouden en kreunde zachtjes. Wat deed hij nu?. Ik voelde dat de linkerhand op mijn buik draaide, met duim en wijsvinger naar mijn kutje en hij trok de huid rond mijn kutje en klitje strak. Deze keer zei hij niks maar zette de duim van zijn onderzoekshand op mijn klitje en drukte stevig op mijn klitje.

Hij had nu twee vingers in mijn kutje en een duim op mijn klitje terwijl hij mijn huid boven mijn kutje strak trok. Ik keek naar hem en hij keek naar mij. Hij zag de geiligheid in mijn ogen.



hete geile kutjes pseudo arts keuring

.










Natte cut nl mobiel


De beugels zijn aan het einde van de bank zodat je billen aan de rand van de bank liggen en je benen in de beugels een eind uitsteken. De beugels zijn draaibaar en de dokter kan dus tussen je benen komen, zitten op een stoel of staan. De knappe jonge bink trok een plastic handschoen aan zijn rechterhand en legde zijn linkerhand op mijn buik. Hij pakte een ijzeren instrument, een eendenbek die in je vagina past. Ik voelde hoe zijn vingers mijn schaamlippen uit elkaar deden en het koude staal van de eendebek tussen mijn lipjes kwam.

Heel langzaam schoof hij het ding naar binnen. De kou is niet prettig maar het idee dat iemand kijkt hoe hij iets in je kutje steekt is wel geil. Onwillekeurig drukte ik mijn benen naar buiten en maakte mijn kutje wijder.

De dokter ging zitten en keek door de tang naar binnen. Hij drukte met zijn hand hier en daar wat op mijn buik. Lekker dacht ik bij mezelf. De tang verdween uit mijn kutje. Ik hoorde geritsel en zag dat hij een handschoen aan zijn rechterhand deed. Zijn linkerhand legde hij op mijn buik en op zijn rechterhand deed hij iets uit een busje, een glijmiddel denk ik.

Hij drukte van zijn rechterhand twee vingers naar binnen. Ik voelde de vingers zo lekker tussen mijn lipjes door naar binnen gaan. Elke millimeter voelde ik en voelde me heerlijk vol worden van binnen. Dat kan een minuutje duren. Hij legde zijn linkerhand weer op mijn buik, iets boven mijn schaamhaar, zijn duim tussen mijn schaamhaar en met de vingers van zijn rechterhand draaide hij in mijn kutje.

De witte jas gaf het een heel geil effect op mij. Hij kwam nu met zijn twee vingers bij mijn G spot, die goed is ontwikkeld en zijn vingers bleven daar rusten. Ik voelde zijn vingers heen en weer gaan over mijn G spot en kon me niet inhouden en kreunde zachtjes. Wat deed hij nu?. Ik voelde dat de linkerhand op mijn buik draaide, met duim en wijsvinger naar mijn kutje en hij trok de huid rond mijn kutje en klitje strak. Deze keer zei hij niks maar zette de duim van zijn onderzoekshand op mijn klitje en drukte stevig op mijn klitje.

Hij had nu twee vingers in mijn kutje en een duim op mijn klitje terwijl hij mijn huid boven mijn kutje strak trok. Ik keek naar hem en hij keek naar mij. Dat veranderde toen we er coke tegenaan gooide. Sindsdien holden we, zelfs als de Turkse werkster van de huisbaas het herenhuis kwamen proper leggen, naakt door alle kamers. Kamers zijn er in overvloed. Gezellig was het huis in het begin niet.

De smalle breedte van het huis verhinderde dat, de kilte boven ook, en overal de volle dozen van de vorige huurders die nog niet helemaal verhuisd waren, schiepen een vorm van onthechting tegenover het huis, zodat je het niet werkelijk in je hart kon sluiten. Naakt tooiden we ons met de gekste dingen. We liepen rond met oude bommakleren, drapeerden tapijtjes met oosterse motieven over elkaar heen, klommen via ladders op zolder en gebruikten die zolder als podium voor de zotste kunsten.

En heel die tijd bleef het bij kijken en het weghakken, nee het doelbewust uitrotten van elke visuele schroom. We waren al gauw compleet vertrouwd met elk plekje, elk haartje ook op elkaars lichaam. De vrouwen kregen er op de duur plezier in om zich niet meer te ontharen, wellicht om hun dierlijkheid te bevestigen. We schepten er bijzonder veel genoegen in om elkaar in alle bewegingen zonder kleren te kunnen aanschouwen. Wat een wonder om een vrouw, zowel die van jou als die van de ander, naakt een ladder te zien bestijgen en full view te krijgen over hun poes, daar ergens verborgen tussen strakke huidplooien van twee jonge vrouwtjes, een nieuw pallet bij elke stap hoger.

De plagerige bewegingen die ze aannamen. Met als gevolg dat wij bijna spataders kweekten in de laatste plaats waar je als jongen wilt hebben. Onze lullen stonden permanent stijf. De coke ontpopte zich inderdaad als minuscule Boliviaanse dansers, regimenten dansers, die in ons zenuwenstelsel op ritmische beat voortmarcheerden en ons geen seconde rust gunden, ze wilden altijd maar meer, altior, citior, fortior, geiler, natter, dieper.

En we peilden de volle diepte van de brede, o zo brede waaier van de mogelijkheden van een ongeremd liefdesspel met vier. We hadden alle tijd van de wereld, jobsgewijs zat het goed, het geld stroomde regelmatige binnen.

Not a care in the world. En alles draaide nog om de enige dingen die ons konden schelen. Kunstige seks, Turks Fruit maar dan met vier. Met regelmatig het muntachtige, prikkende en tegelijk verdovende gevoel achter in je keel, van gesmolten coke die langzwaam doordruppelt.

Even goed slikken als er een groter brokje doorvalt. En dorst veel dorst. Dorst naar elkaars sappen en veel wijn ook. Gelukkig had het huis een grote wijnkelder en hoefden we ons daar ook geen zorgen over te maken. Coke en wijn van Geen wonder dat we ons Goden op hun eigen Olympus voelden. Het huis was ook zo hoog, we torenden boven de hele buurt uit.

En o, we vonden onszelf heel revolutionair zo, en moreel baanbrekend, alsof we een teletijdsmachine naar de late jaren zestig hadden genomen. In dat kader schuimden we ook alle mogelijke muziekfestivals af, waar we er enorm van genoten om en public elkaar met ons vier te overlebberen. Publiek hadden we er ook graag bij, want we leken wel een revolutionair collectief zo die mensen voor de voldongen feiten stelden.

Onze seksueel aura was al zo ontspoord, dat zelfs de lawaaierige types die graag luid roepen en zogenaamd kicken op toestanden als die van ons, er pijnlijk stil van werden. En hun stilte had iets gebrokens. Alsof ze daarna nooit meer luid zouden zijn. We lagen in het gras, in parken, niet alleen op festivals, en vergeleken luid en duidelijk, met elk mogelijk oog voor detail, als de ware conaisseurs, de smaak van het kutvocht van de meisjes.

Onder elkaar hadden we het enkel over vaginavocht, maar als er —meestal zelf opgezochte- luistervinken in de buurt waren, switchen we opzettelijk naar kutvocht, met een nadruk op die u. En het stroomde met bakken van ons gezicht hoe verslingerd we er aan waren. We onderscheidden alle mogelijke nuances, onderzochten smaakverschillen naar gelang het tijdstip van de menstruele cyclus. Het was inderdaad zo dat de meisjes na verloop van tijd gelijktijdig begonnen te menstrueren.

Als meest verregaande en waarschijnlijk meest shockerende date, dronk ik in het bijzijn van een potentiële koper van ons huis, gewoon aan de keukentafel, een kop menstruatiebloed. Dat smaakt het lekkerste. Als zelfs dat niet pakte. En dat je dus vooral moest oppassen met kleine kinderen, want ja, die vinden zoiets, en je weet nooit wat ze er mee uithalen. Een keertje was er een potentiële koper die zei: We fotografeerden hem, onder andere met een kloeke wortel in zijn derrière en beloofden plechtig deze te zullen opsturen naar zijn thuisadres.

Iets dat we niet werkelijk deden, maar we speelden wel met de gedachte. De huurbaas die bij God niet kon bedenken waarom zijn huis niet verkocht raakte, bleef het dan maar verhuren. En zo zitten wij hier veilig en kunnen we elke stoel, elk stukje tapijt, ook de kastjes en de dozen vol rommel, die maar blijven staan, bevlekken met onze jeugdige essentie, het vermengde hormoonvocht van twee koppels, die zich bedrinken aan elkaars jonge lijven.

Een uur onder onszelf vergaderd en de dame die nog denkt dat ze de leiding heeft, hebben we er buiten gelaten. Eigen koers, eigen middelen en eigen ideeën. Zij bestelt déca, ik vloeibare cafeïne, zij heeft op zich al ADHD, koffie is de versneller om mijn vierbaansvak breinshit dat extra beetje op te zwepen.

We werken toneelstukken uit en, toeval bestaat niet, daar komt een acteur langs. Eentje zoals we ze graag hebben. Doorleefd, halve junk, lang haar, slordig, maar tamelijk verzorgd, met bakken talent en een Antwerps accent bijna altijd een goed teken.

Patje komt er bij zitten en bestelt een Westmalle Tripple. Hij ziet het volledig zitten, en hup we zijn vertrokken. Artistiek bedrijf staat op rails. We hebben een prijslijst en ik bespreek woensdag met mijn boekhouder hoe je contracten opstelt voor zo artistieke transacties. Mijn boekhouder ziet er meestal uit als een verwaaide kunstenaar uit de goot, maar hij is het niet.

Hij is een self-made man die nu zwemt in de poen. Ze demonstreert haar eigen acteertalent in plat Gents. Ze doet het accent van de Gentse Turken en het is alsof ik terug voor mijn klassen sta. Typisch die loze dreigementen. Patje die mij ergens vaag doet denken aan Sancho Panza of een Mexicaanse socialistische guerrillafractie kijkt mij eens goed diep in de ogen.

Zijn ogen lijken op die van mij, het zijn poorten naar ergens anders. Ja, ik heb de schrijverlook wel mee.

Bits is co-auteurschap opeisen en een verzekering van een meer dan redelijk ereloon. Haar zoon zei vorige week al: Ik heb mijn eigen Cu Chi gegraven, in mijn kop zit een Corregidor en voor elk Di Alamo dat ik opwerp en dat eventueel plat geveegd wordt, schieten er tien nieuwe uit de grond. Mentaal compleet voorbereid op Rattenkrieg in de Kessel aan de banken van de Wolga.

Geen NKVD nodig om verder op te jutten. En als de rollende donder toch ff staakt, is er puur Perzische maximalistische Maryam met schroeibitie in onbeperkte voorraad om mij voort te sleuren.

Ik heb de gevleugelde muzen aan een touwtje en ze vinden het nog lekker ook, die feromoonvochtige sletten. Een Belgisch zwaarbewapend infanteriebataljon, man sterk, uitgerust met de allernieuwste technische snufjes uit onze fabrieken in Herstal, is gisteren in de namiddag slaags geraakt met een eenheid van de Taliban strijdkrachten.

Een verkenningsvlucht wees uit dat het om een cyclist ging die een mand eieren naar een voorpost van de Taliban bracht. Deze voorpost bevond zich in de Amerikaanse sector, maar onze jongens nemen hun opdracht heel serieus en zagen het als hun plicht om in te grijpen. De vijandelijke eenheid werd al snel tot staan gebracht, zodat de Talibanstrijder zijn toevlucht zocht in een greppel.

Onze soldaten claimden dat zij beide banden van zijn voertuig hadden lek geschoten, maar latere berichten spraken dat tegen. Een van onze jongens die nog in Leuven op kot heeft gezeten, meende overigens zijn eigenste fiets te herkennen. Ook dit gegeven kon nog niet geverifieerd worden. Na meer dan 24 uur van non-stop beschietingen over en weer, zijn er vier à zes eieren kapot Van een geschat totaal van ongeveer 60 eieren is dat een substantieel verlies. Het fietszadel is al enkele keren van bezitter verwisseld en dit na enkele zeer heldhaftige charges van onze jongens, die helaas op het laatste moment steeds werden teruggedreven door het moordende vuur uit de kalasjnikov van de cyclist.

Een Belgische militair raakte daarbij gewond, toen hij tijdens een frontale aanval zijn enkel verzwikte. De jonge korporaal zou ondertussen aan de betere hand zijn. Zijn bezorgde familie kan rekenen op zijn vervroegde terugkeer.

Na drie aanvallen en een tactisch briljant flankeermanoeuvre dat helaas in het water viel door een plotseling opstekende zandstorm, besloot onze generale staf om de luchtmacht in te zetten. Dat deed de piloten denken aan Scrat uit de Ice Age films en zodoende kregen zij het niet meer over hun hart om hun bommen te lossen.

Bij het ter perse gaan, meldde onze correspondent ter plaatste dat er onderhandelingen in de maak zijn tussen het Belgische leger en de Taliban om tot een bestand te komen. Enkele van de gebroken eieren zouden nog consumeerbaar zijn en de Taliban belooft op erewoord deze te bedelen aan de plaatselijke bevolking. Ondertussen zouden onze militairen ook even op ademen kunnen komen. Het bataljon heeft verschillende psychologen in het veld ter beschikking om het gevaar op post-traumatisch stresssyndroom onmiddellijk te kunnen tegengaan.

De commandant benadrukt verder het belang van een regelmatige bevoorrading met ijsjes. In een land als Afghanistan waar temperaturen van meer dan 45°C zeker geen uitzondering zijn, kan dat bezwaarlijk een overbodige luxe worden genoemd. Minister Pieter de Crem spreekt nu al van het glorierijkste moment in de Belgische krijgsgeschiedenis sinds de deelname van ons land in de Koreaoorlog. Op termijn zou hij het Belgische leger ook onafhankelijk willen inzetten, bijvoorbeeld om de Kaukasus en op termijn ook de Wolga in bezit te nemen, teneinde ons land te voorzien van levensnoodzakelijke olie.

De anus van een homo dichtplakken met superlijm en dan cola met laxeermiddelen doen drinken. Weet je wat ze daar onlangs gedaan hebben met een homo? Ze hebben zijn anus dichtgeplakt met echt van die superlijm en dan hebben ze hem cola doen drinken met van die diareemiddelen in?

Je verifieert het verhaal niet, want dat heeft om verschillende redenen geen zin. En je weet het ook zo: Ergens schreeuwt een meisje vastgebonden op een koude aarden vloer en een oud takkenwijf snijdt haar vagina aan gort. Als je daar echt bij stilstaat, sta je niet meer in het leven, maar lig je in het leven, te stikken in de kots van hersenloze wreedheid die ver, en minder ver van je bed, ergens op iemands kop regent.

Leerlingen die elkaar pittavlees noemen. Brazilianen die Turkse scheldwoorden razend vlug oppikken en in de strijd gooien tegen hun Turkse klasgenoten. Een Turkse van 14 die met grove stelligheid verkondigt dat Tsjetjsenen beesten zijn, bandieten die alle mogelijke gruwelijk bedrijven.

Ik weet, ik moet nu op de proppen komen met tamelijk shockerende voorbeelden, of ik krijg ze er niet van overtuigd dat het zo is. Mensen zijn alleen ontvankelijk voor waarheid als de waarheid slaat. Vertellen hoe je een stoffelijk overschot naar een rouwend gezin verstuurt met een flinke lading springstoffen verborgen in de lijkkist, zodat de nabestaanden hoog de lucht in gaan bij ontvangst. De rouwbandjes hadden ze al en het is wel zo makkelijk voor de begrafenisondernemer.

Deze mensen gaan later OOK stemmen. Die brengen een stem uit. Als het allochtonen zijn, nog net genoeg op de hoogte van politiek om voldoende links uit te wijken op de stembrief. Dat ik hen bijna manu militari de Franse grammatica bijbreng of dat ik hen toon dat een volwassene positief tegenover hen staat en gelooft in hun verstandelijke vermogens? Een van de weinige manieren om mij kwaad te krijgen, is als ze zichzelf dom noemen.

Vreselijk irritant als ze dat doen. De jongens lezen geen joepi, die kijken op naar voetballers, die liefst naast het veld ook geweldig scoren bij het vrouwvolk. Luidop dromen van een rijbewijs doen ze ook. Een belangrijk verschil tussen mijn leerlingen en ik. Ze putten hun fierheid grotendeels uit andere wapenfeiten dan ik. Intellectual pursuits zijn niet aan hen besteedt en ik hoef maar te gaan kijken naar hun thuissituatie om te weten hoe dat zo gekomen is.

Woestijnen van de geest zijn overerfbaar. Maar waar de school de nodige irrigatiewerken zou moeten uitvoeren, pist de school het reddende vocht er flink naast. Alleen niet in Finland liet ik mij wijsmaken, wat doen die Finnen dan wel beter?

En we proberen al zo vaak te vertrekken vanuit hun leefwereld. Of we proberen dat toch. Een twintigtal riddertjes —jongens en meisjes- klappen gelijktijdig het vizier van de helm weer dicht en heffen hun schild, scherpen hun gepunte goedendag. Ik denk aan die klasjes, al die klasjes in houten barakken anno in de VS. Allemaal zwartjes die eindelijk op legale wijze mochten lezen en schrijven en die niets liever wilden dan onderwezen worden.

Kinderen die nog redding zagen in leren. Breng hen maar eens aan het verstand dat als onderwijs voor hen verboden was, ze er verdomme zouden voor vechten. Van sommige zaken overtuig je een mens niet met drie zinnen. Lezen doen ze niet, dus met een tekst moet je het niet proberen.

En een betoog van langer dan twee minuten moet je ook al niet prepareren, want zo lang krijgt een nieuwsitem op tv ook niet. Ik droom niet van brave leerlingen.

Ik droom van leerlingen die zich met revolutionair élan verzetten tegen school, die niet de leraren zuur doen betalen voor hun loon, maar ons hele onderwijssysteem kapot slaan van binnenuit. Die leerlingen van mij verwijten elkaar met clichévitriool, maar ze werpen geen barricades op in de gang, schieten niet met scherp. Alleen draconische verstrengingsmaatregelen zouden misschien nog echte rebellen leveren. De eerste helft van Full Metal Jacket als verplichte leerstof in de lerarenopleiding.

Zo wat het omgekeerde van mijn aanpak. Ben leraar in een Turkse school met hier en daar een Albanees, een Marokkaan of ook wel een verdwaalde Italiaanse. Nochtans altijd zeer waterig, met een ondertoon van verschopte écrivain maudit ja ik geef tegenwoordig Frans he, een mens moet uitpakken met iets en een toets ingoede permissiviteit op een bedje van empathie en de eeuwige, half voyeuristische buitenstaanderfactor eigen aan de schrijver.

Een woordje dat vaak valt als je met allochtonen te maken hebt. En ze menen het nog ook. Je kan ze afblaffen als ze voor de zoveelste keer niet blijven stil zitten. Maar wat te doen als ze je eerlijk bekennen dat ze vlak voor school nog een paar schoenen gestolen hebben? Verleidelijk om alle leerstof in voetbaltermen te gieten.

Maar dan moet je na je uren wel. Voor we verder gaan: Haar, ogen, alles wat je ziet, allemaal onbetwiste eigendom van Maryam Shiri. Duidelijke afspraken maken met de leerlingen. Afspraken helpen wel geen mythes uit de wereld. De hele klas meent serieus dat het allemaal begon met Adam en Eva. Ésjek betekent ezel in het Turks. Er is verder ook de klas die géén Nederlands spreekt. De meerderheid spreekt wel weer Turks. Dat scheelt in de kosten bij aanschaf van taalgidsjes.

Le Turc sans peine, kost iets van een 20 euro en daar kom je al een heel eind mee. Je oefent bovendien nog eens je Frans. Turks kende ik nog niet. Schoolmoeheid zeggen ze van deze leerlingen.

Schoolhaat is net iets exacter. Maar dan bij de schoolpoort: Steek je hand op als je géén stiefvader hebt die op het punt staat je moeder te verlaten. Godver, ze willen weer niet meewerken, zou je denken, zou je hopen, bij deze vraag wel.

Same old story, different face. Als er een goeie radiozender bestond in dit land, zou ik. This is the real shit. Niet meer voor op mijn 40 ste , doch zeer bruikbaar op mijn 26 ste.

Bint van Bordewijk verhoudt zich tot ons huidige onderwijs als. Napoleontische tactieken tot moderne urban warfare. Ons onderwijs kan niet een beetje beter, ook niet veel beter. Het kan alleen maar enkele miljarden keren beter. En in alles blijf je toch schrijver. Want wat het meest ergens in mijn buis van Eustachius blijft rommelen en op mijn netvlies blijft schroeien gelijk napalm anno ergens in de buurt van Khe Sangh, is die leerling die als héros noemt: De leerling, lid van de grote gevaarlijke anti-leesclub, haalt een boek boven.

Ik doe aan marktonderzoek altijd en overal. Als huurmoordenaar zou mijn laatste vraag aan mijn slachtoffers nog zijn: Op naar de Fnack om heel die vent zijn oeuvre in te doen. Als je die leerlingen aan het lezen krijgt, ben je nu al cult. Vergeef ze vader, want zij weten niet wat zij doen, ze zijn allemaal verfacebookt, verplaystationt en vertelevisied.

Op het gevoel af blame ik capitalism. De onwetendheid van de één is altijd het brood van de ander. Ik zeg tegen die oude bekende, die op zich nog vrij jong is, vooral in en rond de schaapachtige ogen, die mij altijd aankijken alsof ik een semi-suïcidaal konijntje ben dat op dagelijkse basis het treinverkeer tussen Gent-Dampoort en Gent-Brugge lam legt door aanstalten te maken zelfbereide konijnenfricassee te maken, zo onder de wielen van de tsjoektsjoek, tot meerdere stress van de dierenvrienden onder de conducteurs, die helaas dun gezaaid zijn binnen die beroepssfeer, want conducteurs zijn ook niet gek, die stemmen niet voor Groen, nee, zij ook al niet.

Die vijf procent naiëve kloepkappers, waaronder ik zelve, die Groen de kiesdrempel doen halen, ja die besturen geen treins. Nochtans heb ik een familiale link met de treinbranche, want mijn overgrootvader die was perronchef tijdens wereldoorlog II, hij pleegde eens een verzetsdaad door een troepentrein van den Duits op het verkeerde spoor te zetten. Het verzet heeft hem daar nog voor gehuldigd. Toen hij zijn onderscheiding ontving, verzweeg hij wel wijselijk dat het met verzet allemaal weinig te maken had, want dat hij gewoon strontzat was geweest.

De doorsnee Aalstenaar verkeert ongeveer de helft van zijn wakkere tijd in kennelijke toestand. Nu, ik pik mijn dozen manuscripten op, zo samen met mijn maat Randy, want alleen sjouwen is natuurlijk te veel gevraagd, zelfs al ben je dan niet gepubliceerd en hop wij naar de post.

Veel volk zo in de post, alsof de email nimmer ware uitgevonden en dus schuift heel vriendelijk wel, wat volk opzij, om mij en mijn maat toe te laten, 12 enveloppen te voorzien van het adres van een uitgeverij die heel misschien, als ze even vergeten dat ze mij niet kennen en bijvoorbeeld niet bevriend zijn met de slager van mijn nonkel, mijn manuscripten eens een vluchtige, geeuwerige blik zullen toewerpen en misschien, heel misschien, als ze dus nogmaals vergeten dat ze mij van haar noch pluim kennen, mij op basis van schrijfkunnelijk talent een wurgcontractje zullen aanbieden, zodat ik een nietige tien procent opstrijk van elk boekje dat ik kan slijten.

Nu de merde is natuurlijk dat niemand bij een uitgeverij in de verste verte bevriend is met een verre vriend van één van mijn nonkels, zelfs niet met een minnaar van één van mijn tantes, want mijn tantes zijn trouw, die hebben geen minnaars en mijn grootmoeder is er ondertussen te oud voor, die had wel veel minnaars, misschien bevonden er zich ook wel uitgevers of toch minstens vrienden van slagers van uitgevers.

Ik had verdomme vroeger moeten beginnen schrijven. Geeft niet wat, eender wat, gewoon als kleuter, iets, als het maar enige lijvigheid had, een boekje ongeveer zo dik als in de tijd mijn kleutervuistje, want toen ik slechts een tiental appeltjes hoog was, had mijn grootmoeder, ik ben er nu wel zeker van, een affaire met een verre bekende van een uitgever. Sta mij toe de Ramones nog een kleine beet veel luider te draaien, want het vermeende homokoppel hier boven, heeft vannacht veel lawaai gemaakt, niet zo zeer met seksuele uitspattingen, maar met hun geïmproviseerde fitnessruimte.

Was mijn bovenbuur maar groter dan 1 meter Die lange slungels moeten niet aan compensatie doen voor hun broekzaklengte in overijverige, vrijwel futiele pogingen om spiermassa op te bouwen. C is echter ver onder de 1 meter 85, ik denk dat die arme kerel zelfs nog kleiner is dan ikzelf. Dus dat kan tellen qua compensatiedrang. Arnon Grunberg heeft het ook. Maar die is nog kleiner dan C, dus die heeft bicepsen zelfs gewoon zo gelaten, die schrijft dan maar stukjes zo op de rand van cynisme en algemene ambetantigheid.

Arnon schrijft niet om leuk te zijn, zegt hij. Arnon stond eens naast een uitgever te lullen over weet ik veel wat voor belevenissen en stel je voor, daar is dus zijn eerste boekje uit gegroeid. Mazzelen noemen ze dat volgens sommige woordenboeken.

Het merendeel van de typen die ik aanspreek, blijken toch op een of ander ministerie te werken of in de verzekeringen te zitten. Nu, misschien is het ook wel zo dat uitgevers minder vaak met de trein reizen, want het is nu wel zo dat ik altijd pendelaars aanspreek op de reeds hoger vermelde verbinding tussen Gent-Dampoort en Gent-Brugge.

Trouwens, in de post, werd ik besteld door iets tussen een man, een onbehaarde muilezel en een vrouw in. Zij loensde op een dergelijke manier, dat zij makkelijk een loket voor en een loket achter met haar diensten kon verrijken.

Zij was niet gewend aan onuitgegeven auteurs, want toen zij mij met mijn dozijn pakketten zag aankomen, zag ik haar in pictogrammen denken: Ja, werk, en werken deed ze, al heb ik geen flauwste benul van wat zij mij allemaal wilde duidelijk maken, zij deed haar uitleg terwijl zij zich bukte, momenten waarop ik mijn ogen stijf dicht kneep, want ik wil niet in de décollété glimpen van een onbehaarde loensende muilezel die ze postbeambte gemaakt hebben.

Ze zag er mij ook tamelijk misbruikt uit door een priester of toch minstens door een blinde aalscholver, misbruikt was ze, daar ben ik zeker van. Het stond haar alleszins niet aan dat ik geen stickers had geplakt op mijn enveloppen. Zij wilde ook niet echt geloven dat elk manuscript even veel gewicht in de schaal wierp. Op dat punt dacht ik even dat ze toch iets van kaas gegeten had van het uitgeversbedrijf, maar ze doelde dan toch weer op het mathematische gewicht van elk paketje en na korte, doch zeer nauwkeurige verificatie bleek inderdaad dat elk paketje evenveel woog.

Hoezee, dacht ik bij mezelf, als ik het zo mooi kan uitkienen dat elk ambachtelijk vervaardig manuscript exact even veel weegt, is dat toch wel degelijk een klinkend bewijs van mijn vakmanschap. Maar goed, ik moet nu les gaan geven aan een bende op kruissnelheid puberende jeugdelingen die dagelijks slachtoffer zijn van naar ik aanneem zwaar uitgebluste leerkrachten die als enige minpuntje aan het job, het bestaan van zoiets als leerlingen aanstippen, doch niet gevreesd, ik ben voorbereid, ik heb hier al zitten lezen in Nana, van Zola en dat beviel mij toch wel.

Ik moet die Zola eens bellen en vragen waar hij zijn stokbrood koopt, want dan kan ik toch maar vermelden bij mijn volgende omzendmanuscript dat ik dezelfde bakker als Zola placht aan te doen.

Ik moet mijn leerlingen de Franse taal gaan bijbrengen, doch ik zou ze beter onderwijzen in het enige talent waar ze later ooit iets mee kunnen aanvangen: Als ze maar lekker veel vriendjes van vriendjes leren kennen gaan alle deuren later voor hen open.

Natuurlijk, Frans zou daar wel eens van pas bij kunnen komen. Ja, misschien moet ik het hen zo verkopen. Want een moderne leraar gééft geen les, hij verkoopt zijn les, en de leerlingen zitten meestal op hun geld, kooplustig zijn die niet als het les aangaat.

In het beste geval krijgt een leraar van de jonge bloedjes gedaan dat hij min of meer in stilte zijn brood mag verdienen. Je zou natuurlijk ook sympathiek les kunnen geven, maar daar is de directie dan weer meestal niet mee gediend.

Laat het mij weten op 56 19 96, de eerste tien bellers krijgen een gesigneerd exemplaar van mijn eersteling bij hen thuis bezorgd. Geeft niet, een natuurtijdschrift is ook leuk. Maar jonge leeuwen, heten eigenlijk welpen, hoor. Nu, goed, jullie zullen het wel weten, als biologen zo.

Ach, wilt u het daar over hebben? Ik dacht dat de schrijfmicrobe zo ongeveer kwam nadat ik die miljoenen mieren voelde kriebelen in mijn balzak. Het geile gevoel in een mannenscrotum vergelijken met het krioelen van mieren, steelt u van uw stadsgenoot, Louis Paul Boon. U komt echt niet intelligenter over door zijn volledige naam te noemen, mijnheer Hommel.

Ik schrijf nooit onder invloed. Ik verdraag eigenlijk de meeste drugs bijzonder slecht. Mijn coke-experimenten leverden mij al meteen een ticketje spoedafdeling op en mijn recensie van DEUS onder invloed is werkelijk schrijnend slecht.

Die quote steelt u dan weer van Jan Cremer, mogen we stellen dat u een oeuvre aaneen breidt met gestolen quotes? Uw eerste roman deed mij denken aan Herman Brusselmans. Wat mij opviel is dat u er alles aan doet, om plaatsnamen er buiten te laten.

Zijn er wellicht films die u beïnvloed hebben? Het hoofdpersonage in Zaaien rijdt de ene scheve schaats na de andere, zijn de avonturen van Reimbrecht gebaseerd op autobiografische realiteit?

Ach, ik zie al waar dit naar toe gaat. U wilt mij laten zeggen dat ik een oversensitieve schandknaap ben die zich voor zijn afzuigdiensten laat betalen in manuscripten van sukkelachtige ongepubliceerde frustro-auteurs. In welke passages bent u op uw best? Ik wou dat ik het zelf geschreven had. Hoe oud is die passie van u? Haalt u veel inspiratie uit uw passionele relatie met de veelgeprezen Perzische Prinses? Hoe zou u uw eigen kindertijd typeren?

Wij bieden u de kans om reclame te maken voor uw werk. Ons was verzekerd dat u het heel serieus meende met uw schrijverscarrière. Ik heb nooit gevraagd om een interview voor imkers. Ik heb een ander doelpubliek. U heeft ons zélf met een ton emails en geloofsbrieven overtuigd om u deze kans te geven. Kijk, ik zal u nog eens serieuze vraag stellen en dan zijn wij genoodzaakt om dit gesprek af te voeren. Laatste kans, mijnheer Peynsaert. Wij hebben begrepen dat uw vader onlangs overleden is.

Denk je dat schrijven een rouwproces kan versnellen? Lunofielen kicken op seks op de maan. Ze kunnen enkel klaarkomen als ze in een maanlandschap staan. De populairste plek voor hun beweging is Mexico. Daar heb je een oude krater en die zit vol van hun kwakjes.

Hele gekke mensen, lunofielen. Wat ik mij altijd afgevraagd heb: Zal wel niet zeker? Snel, ik geef je 5 euro, als die twee het horen voor ze de deur uit zijn. Ja, de ober was ook een frusto niet gepubliceerde auteur die dacht dat hij hier bier en thee opdiende in ruil voor verslijtbare verhaaltjes. Ik spoor vanuit Gent via Brussel naar Jette.

Men heeft mij gevraagd om een interview af te nemen met een Filippijnse dissident. Een niet te miskennen reclameboodschap, kwestie van mij extra warm te maken voor deze nieuwe opdracht. Men benadrukt nog enkele keren dat het om een sympathieke jongeman gaat, die vlot vertelt over de penibele toestand waarin hij verzeild raakte. Nou dat belooft, een zondagmiddag zeker wel waard en het adres waar het gesprek zal doorgaan, is nog makkelijk te vinden ook.

Vlak bij het station. Zo heb ik het graag. In Jette dwaal ik als de Bohemer die ik ben, met grote ogen door een kunsttentoonstelling. De muren zijn behangen met niet onaardige schilderijen, maar met een prijskaartje dat mijn portemonnee al gauw duizelig maakt. Boven bij de bar tref ik hem Voor mij staat een tamelijk lange, magere jongeman, met een uitnodigende glimlach die een even zo warme inborst laat vermoeden. Nou ja, jongeman, navraag wijst uit dat hij toch al bijna 40 lentes telt.

Mijn fout weze mij vergeven. Maar Axel   is geen tiener. Dat blijkt al na een kort gesprek. Deze kerel weet zeer goed waar hij mee bezig is. Axel   Pinpin is trouwens met véél bezig.

Hij is dichter en journalist, maar ook landbouwingenieur, vader en echtgenoot en o ja, volgens de regering van zijn moederland, is hij in bijberoep ook nog eens een te vrezen communistische guerrillastrijder. Als dat werkelijk zo is, weet hij zijn gewelddadige verleden en oorlogszuchtige intenties goed te verbergen. Ons gesprek moet even wachten. Hij loopt als een kip zonder kop rond, zijn performance moet zo dadelijk plaats vinden en er zijn nog wat voorbereidingen nodig. En passant checkt hij voor de grap even of ik wel degelijk Intal vertegenwoordig.

Werd Trotski ook niet vermoord door een killer die zich eerst uitgaf voor een Belgische journalist? Axel   lacht zijn tanden bloot en verzekert mij dat hij er vertrouwen in heeft. Hij staat straks geheel en al ter mijner beschikking, maar eerst wil hij publiek lokken voor zijn korte optreden.

Dat ronselen van toeschouwers pakt hij bepaald origineel aan. Hij stopt een bol touw in zijn achterzak en met daaraan verbonden een houten karretje met een briefje erin: Dat sleept hij achter zich aan. Het doet mij een beetje denken aan het kruis dat ene Nazareër lang geleden torste, opdat zijn volk er beter van zou worden. Axel   blinddoekt zich en een assistente wandelt mee om hem klappen te geven met een geïmproviseerde knuppel.

Als haar zachte tikken net iets harder lijken aan te komen dan ze bedoelt, verontschuldigt ze zich snel. Met deze dramatische scène trekt de activist het hele gebouw door. Axel   valt als een gepijnigde martelaar op de grond, in bezit genomen van getormenteerde spasmen.

Het geheel krijgt begeleiding van een indringend, dreigend muziekstukje. Uiteindelijk staat de dichter op en neemt hij zijn blinddoek af. Hij moet bekennen dat hij zich eventjes terug in de handen van zijn kidnappers waande. Ik zeg kidnappers, want Axel   wil dat hier duidelijkheid over bestaat: Axel   prijst de film aan die Intal heeft kunnen maken en nodigt iedereen uit om die samen te bekijken. Later op de avond zal ik die zelf ook zien. Vooral de oproep van een klein meisje die met doorleefde, scherpe stem naar de politie schreeuwt, zal mij niet loslaten.

Haar beide ouders zijn in koelen bloede afgemaakt voor haar ogen. Het kleine meisje, is eigenlijk een klein vrouwtje. Haar kindertijd zit er al op. Gesmoord in het geweld dat haar thuisland teistert. Zo veel is wel duidelijk. Ik op mijn beurt ontvoer Axel   naar een afgelegen kamertje, waar gelukkig voor ons, enkele comfortabele zetels staan. Onze gast neemt een gemakkelijke houding aan en steekt relaxed een sigaretje op. Veel tijd is er niet, dus ik neem mijn pen en notitieboekje in de aanslag.

Allereerst wil ik graag iets meer weten over zijn kindertijd. Axel   stond als kind nogal onder invloed van zijn grootmoeder. Blijkbaar was zij nogal begaan met het lot van de armen en prentte zij haar kleinzoon nadrukkelijk in dat er in de wereld veel misstanden recht te trekken zijn.

Op een nacht hoorde Axel   zijn vader in tranen uitbarsten en tegen zijn vrouw jammeren: Deze momenten schudden duidelijk iets wakker in de kleine Axel.

Aan de universiteit vertaalde deze empathie met de verdrukten zich in zijn studiekeuze. Hij studeerde agricultuur en wenste met die kennis de boeren in zijn land vooruit te helpen in hun streven een aangenaam bestaan uit te bouwen. Met name door de landbouwtechnologieën te verbeteren.

In een overwegend agrarisch land als de Filippijnen kan men zulke kennis zeer goed gebruiken. Van zodra Axel   afstudeerde, in , ging hij aan de slag. Eerst als medewerker in Amerikaanse projecten. Hij hielp wegen en bebossing uitplannen langs vliegvelden.

Binnen dit kader trok hij ook rond en onderwees hij de boeren nieuwe landbouwtechnieken. Hij had zich altijd al geïnteresseerd voor de moeilijkheden van de landbouwbevolking, maar hij had zich nooit echt actief ingezet om hun belangen te verdedigen.

Na de bomvraag kwam daar verandering in. Allen voor één en één voor zichzelf. Problemen hebben die boeren. Ja, allicht, maar welke dan? Om het heel kort te zeggen: Wie het Filippijnse grondbezit eens goed bekijkt, stuit op cijfers die minstens enkele vragen oproepen. Op een bevolking van ongeveer 85 miljoen, zijn er pakweg 56 miljoen boeren. Hij wijst naar een hoekje met een gordijn eromheen. Ik mag mijn slip en b. Dan is het tijd om op de weegschaal plaats te nemen en de dokter noteert mijn gewicht, ik word gemeten en moet dan op de behandeltafel gaan zitten, waar mijn reflexen worden nagekeken en mijn hartslag wordt geluisterd.

Ik moet plat op de behandeltafel gaan liggen mijn knieën worden naar mijn borsten geduwd. De dokter constateert dat dit niet zo soepel verloopt en zegt me dat ik even mijn slip uit moet doen, zodat hij kan kijken of het dan beter gaat.

Dit verzoek is wel een beetje vreemd, maar in goed vertrouwen in de dokter doe ik toch mijn stringetje uit. De dokter pakt mijn knie weer vast en duwt die naar mijn borst toe en weer terug, hij kijkt aandachtig en bedenkelijk Ik begin me toch een beetje zorgen te maken Hij duwt weer mijn knie naar mijn borst en nu ook naar buiten, hierdoor komt mijn kutje open te staan Hij duwt hem weer terug en herhaalt dit met mijn andere knie Ook daar duwt hij mijn knie naar buiten en komt mijn kutje wijd open te staan..

Dan moet ik gaan staan en kijkt de dokter mijn ruggegraat na. Zijn hand duwt nu aan de binnenkant van mijn dij, en ik voel hoe de trekkende beweging van zijn hand, mijn schaamlipjes weer opentrekt. Hij bekijkt me aandachtig en bedenkelijk

Geile natte kut thuisontvangst rotterdam


De dokter stelt mij een aantal vragen, nadat die beantwoord zijn zegt hij me dat ik me uit moet kleden. Hij wijst naar een hoekje met een gordijn eromheen. Ik mag mijn slip en b. Dan is het tijd om op de weegschaal plaats te nemen en de dokter noteert mijn gewicht, ik word gemeten en moet dan op de behandeltafel gaan zitten, waar mijn reflexen worden nagekeken en mijn hartslag wordt geluisterd.

Ik moet plat op de behandeltafel gaan liggen mijn knieën worden naar mijn borsten geduwd. De dokter constateert dat dit niet zo soepel verloopt en zegt me dat ik even mijn slip uit moet doen, zodat hij kan kijken of het dan beter gaat. Dit verzoek is wel een beetje vreemd, maar in goed vertrouwen in de dokter doe ik toch mijn stringetje uit.

De dokter pakt mijn knie weer vast en duwt die naar mijn borst toe en weer terug, hij kijkt aandachtig en bedenkelijk Ik begin me toch een beetje zorgen te maken Hij duwt weer mijn knie naar mijn borst en nu ook naar buiten, hierdoor komt mijn kutje open te staan Hij duwt hem weer terug en herhaalt dit met mijn andere knie Ook daar duwt hij mijn knie naar buiten en komt mijn kutje wijd open te staan..

Dan moet ik gaan staan en kijkt de dokter mijn ruggegraat na. Zijn hand duwt nu aan de binnenkant van mijn dij, en ik voel hoe de trekkende beweging van zijn hand, mijn schaamlipjes weer opentrekt. Hij bekijkt me aandachtig en bedenkelijk Ik voel hoe hij mijn heupen vastpakt en met zijn duimen wat licht knijpende bewegingen maakt, hierdoor komt lijkt toeval mijn billen uit elkaar en de bewegingen voel ik een beetje trekken aan mijn kontgaatje..

Ik moet nogmaals op de behandeltafel gaan liggen en hij vraagt me of ik wel eens een borstonderzoek heb gedaan of gehad? Nou de dokter vindt het daarom belangrijk om even zelf het borstonderzoek te doen..

Hij pakt mijn ene borst beet en begint deze uitgebreid te bevoelen, dan de andere borst en doet het zeer uitgebreid en aandachtig.. Dan zegt de dokter dat het onderzoek bijna klaar is, alleen nog een inwendig onderzoek. Ik moet mijn benen op de beugels leggen en de dokter drukt voorzichtig mijn schaamlippen uit elkaar. De tang verdween uit mijn kutje. Ik hoorde geritsel en zag dat hij een handschoen aan zijn rechterhand deed. Zijn linkerhand legde hij op mijn buik en op zijn rechterhand deed hij iets uit een busje, een glijmiddel denk ik.

Hij drukte van zijn rechterhand twee vingers naar binnen. Ik voelde de vingers zo lekker tussen mijn lipjes door naar binnen gaan. Elke millimeter voelde ik en voelde me heerlijk vol worden van binnen.

Dat kan een minuutje duren. Hij legde zijn linkerhand weer op mijn buik, iets boven mijn schaamhaar, zijn duim tussen mijn schaamhaar en met de vingers van zijn rechterhand draaide hij in mijn kutje. De witte jas gaf het een heel geil effect op mij. Hij kwam nu met zijn twee vingers bij mijn G spot, die goed is ontwikkeld en zijn vingers bleven daar rusten. Ik voelde zijn vingers heen en weer gaan over mijn G spot en kon me niet inhouden en kreunde zachtjes.

Wat deed hij nu?. Ik voelde dat de linkerhand op mijn buik draaide, met duim en wijsvinger naar mijn kutje en hij trok de huid rond mijn kutje en klitje strak. Deze keer zei hij niks maar zette de duim van zijn onderzoekshand op mijn klitje en drukte stevig op mijn klitje. Hij had nu twee vingers in mijn kutje en een duim op mijn klitje terwijl hij mijn huid boven mijn kutje strak trok.

Ik keek naar hem en hij keek naar mij. Hij zag de geiligheid in mijn ogen. Ik genoot van zijn frisse kop en witte doktersjas. Ik voelde dat hij met zijn duim drukte en draaide op mijn klitje en zijn vingers begonnen een lekker spel in mijn kutje. Ik draaide met mijn kontje en zijn hand begon nu woest zijn werk te doen en mij langzaam naar een hoogtepunt te voeren. Geil en nog eens geil. Mijn kutje stond in brand, duizenden kleine pijltjes prikten in mijn schaamlippen en mijn klitje begon te exploderen.

Hij raakte mijn klitje weer aan en de eerste golf van klaarkomen voelde ik al aankomen. Ik drukte mijn benen wijd in de beugel, hield met mijn handen de bankrand vast en ja daar kwam het al.

Uit mijn onderlijf kwam een oergevoel omhoog, mijn hele onderlichaam trok samen, mijn hoofd begon te jubelen en tergend langzaam kwam er een zware locomotief over me heen rijden. Maar zo machtig en zo sterk dat ik langzaam begon te schreeuwen. Ik zag uit een ooghoek dat de dokter zijn broek liet zakken en met een lekkere grote dikke lul voor mijn kutje kwam staan. Hij duwde de beugels verder uit elkaar.

Ik trok mijn benen wat omhoog. Mijn kutje lag helemaal open aan de rand van de onderzoeksbank. Toen drukte hij zijn grote erectie tussen mijn schaamlippen. Langzaam stootte hij dieper en dieper. Het directe contact met hem was heerlijk. Ik keek hem aan en zag dat hij met gesloten ogen helemaal van zijn lul en mijn kutje genoot. Daarna begon hij echt lekker te bewegen in mijn kutje. Ik kon geen kant op en kreeg stoot na stoot te verwerken. Het was wel heftig. Hij schoof mijn truitje omhoog en wipte mijn beha over mijn borsten.

Hij pakte mijn borsten en kneep in mijn tepels. Mijn borsten schudden nu mee met elke stoot die mijn witte dokter gaf. Het moet vast een geil gezicht zijn geweest want kreunend voelde ik hem klaar komen.

About the Author